Ο μεγαλύτερος εχθρός της εξουσίας είναι ο καλλιεργημένος άνθρωπος...

Οι επιδιώξεις μας και τα όνειρά μας χαρακτηρίζονται από το κυνήγι του εφήμερου και την αισθητική ευτέλεια... γίναμε σκληρόκαρδοι, θύματα της απληστίας, της αλαζονείας και των μικροπρεπών συμπεριφορών... γίναμε ακολουθητές συνθημάτων... εξοστρακίσαμε ό,τι σηματοδοτεί την αξιοπρέπειά μας... προσκολληθήκαμε άκριτα σε θεωρίες και τσιτάτα εγκαταλείποντας τη γόνιμη αμφισβήτηση, την ελεύθερη σκέψη, την έρευνα και την αναζήτηση... τρομάξαμε απέναντι στις κραυγές των δογματικών με αποτέλεσμα να συρόμαστε προς τις απόψεις τους ή να σιωπούμε... και τέλος υιοθετήσαμε σε πάμπολλους τομείς της ζωής μας τη φανατική θέση:

ή είσαι μαζί μας ή είσαι με τους άλλους, αντίπαλος.

Όσο για το τι θα μας βγάλει από τον βούρκο όπου πέσαμε, υπάρχει μόνο ένας δρόμος: 

να στρέψουμε το βλέμμα μας και να επιδιώξουμε να στρέψουν το βλέμμα τους και οι νέες γενιές προς την κατεύθυνση της καλλιέργειας της ψυχής και του πνεύματος.

Γιατί, πέρα από την άλλη πρόσληψη της ζωής που μας προσφέρει η εσωτερική καλλιέργεια, ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε εξουσίας και κάθε βάρβαρης πολιτικής, συνάμα και ο φρουρός της αξιοπρέπειάς μας, είναι ο καλλιεργημένος άνθρωπος…

Γιάννης Καλπούζος (Ουρανόπετρα), συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη (18/3/2013)

Το ανδροκάλεσμα του θανάτου...

Πέρασαν 55 χρόνια από εκείνο το χάραμα τις 2 Σεπτεμβρίου του 1958, από εκείνο το συναπάντημα της μοίρας, εκείνο το ανδροκάλεσμα του θανάτου, όπου τέσσερις σταυραετοί μετέτρεψαν ένα ταπεινό αχυρώνα σε βωμό δόξας ουρανόφταστης. 55 ολόκληρα χρόνια και το μεγάλο ερώτημα να γυροφέρνει τον ορίζοντα:

Πρέπει οι νέες γενιές να μάθουν και να διδαχθούν τη θυσία για λευτεριά ως αρετή, -υπέρτατο καθήκον, κατά τον Πλάτωνα- ή αρετές όπως αυτή θεωρούνται εθνικιστικοί φραγμοί στην όδευση προς την νέα πολυπολιτισμική κοινωνία, που μας υπόσχεται ότι θα μας οδηγήσει με ασφάλεια σε μια πιο ειρηνική, δίκαιη και ευημερεύουσα κοινωνία;

Β. Γιωργαλλάς
2/9/2013

«Η ειμαρμένη είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις. Ώρες για κούφιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις δεν απέμειναν. Ούτε καταδέχονταν τέτοια οι σταυραετοί. Γύρω από τον Αχυρώνα επικράτησε εντάφια σιγή εκείνες τις στιγμές. Οι Εγγλέζοι ταμπουρώθηκαν πίσω από τοίχους, δόμες. Πήραν θέσεις σε μπαλκόνια, βεράντες, στέγες. Ξάπλωσαν στα χαντάκια. Το μυστικό απλώθηκε σ' όλο το χωριό. Το Λιοπέτρι σώπαινε και καρτέραγε. Μια κουφόβραση κυριαρχούσε που προμήνυε το σεισμό. Κι έσπασε η τραγική σιωπή από τη φωνή του μεγαφώνου: 

- Παραδοθείτε.

- ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, αντιλάλησαν οι αιώνες.

…Ο Ανδρέας Κάρυος κι ο Χρίστος Σαμάρας έπεσαν ο ένας κοντά στον άλλο κατά το νότο. 0 δάσκαλος, ο Φώτης Πίττας προς την ανατολή. Κι ο Ηλίας Παπακυριακού βρέθηκε προς το βορρά…

...Έφτασε ως τ' Αυγόρου ο σάλαγος της μάχης. Κι η μάνα του Κάρυου βγήκε στην αυλή και φώναξε:

- Δύναμην, γιέ μου. Δύναμην, Να πεθάνεις λεβέντης!» 

Πηγή:  http://www.freehellenes.org/keimena/kypros/kypros.htm

Η σκυταλοδρομία του θανάτου 
http://www.youtube.com/watch?v=OjBSDfKGTVM#t=154