«Οι Πέρσαι» του Αισχύλου

Στη Σούσα, η υπεροψία ότι «ο στρατός της Περσίας είναι ανίκητος κι η καρδία του λαού της ατσάλι» έχει  κλονιστεί. Η αυτοκρατορία της μοναξιάς έχει ηττηθεί στην «αιώνια γη» από ανθρώπους,  που κατά τον Αισχύλο, «δεν είναι δούλοι και υπήκοοι κανενός» και έχοντας πάντα κατά τον μεγάλο τραγικό, «μόνο μια φλέβα ασήμι, θησαυρό στη γη τους».

Το βασίλειο των υπηκόων κλαίει γι’ αυτούς που έχουν χαθεί συνειδητοποιώντας τον όλεθρο καθώς ο αγγελιαφόρος εξιστορεί τη φοβερή καταστροφή. Ο Πέρσης αγγελιοφόρος, τελειώνει την αναφορά του με τον υπέροχο πολεμικό παιάνα των Έλληνων:

«Ω, παιδιά της Ελλάδας, εμπρός για να ελευθερώσετε την πατρίδα, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους βωμούς των πατρώων θεών και τους τάφους των προγόνων σας. Νυν υπέρ πάντων αγών».

(Ω παίδες Ελλήνων ίτε,  Ελευθερούτε Πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας,  Γυναίκας, Θεών τε Πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων. Νυν υπέρ πάντων αγών).

Ποιο υπέροχος ύμνος προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν έχει ακουστεί διά μέσου των αιώνων. Ο Αισχύλος γίνεται κήρυκας Ελευθερίας και υμνητής της Ελληνική φιλοπατρίας και αρετής,  στρεφόμενος κατά της δουλείας.

«Οι Πέρσαι» του Αισχύλου, από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου στο αμφιθέατρο της Δερύνειας, 26/7/2017.

Απέναντι τρεμοσβήνουν τα φώτα της σκλαβωμένης του Ευαγόρα πόλης…

Βασίλης Γιωργαλλάς

27 Ιουλίου 2017

Πισθάγκωνα δεμένος

Ο πισθάγκωνα δεμένος δεκαενιάχρονος, φτύνοντάς σε κατάμουτρα ποτέ δεν θα πεθάνει… Αττίλα!!!

«Όταν του έτεινα το όπλο με έφτυσε στο πρόσωπο. Τον πυροβόλησα στο μέτωπο».

Αττίλα Ολγκάτς, Τούρκος ηθοποιός, εισβολέας του 1974.

...Ο στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε με δεμένα τα χέρια πισθάγκωνα με το κορδόνι των στρατιωτικών του αρβυλών!

...Σε ομαδικό τάφο βρέθηκαν τα οστά 38 στρατιωτών και αξιωματικών της 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού...  κάποιοι εξ αυτών εκτελέσθηκαν δεμένοι πισθάγκωνα...

Σ’ έφτυσε, λοιπόν, καταπρόσωπο, Αττίλα,

Ο δεκαεννιάχρονος,

Κι εσύ; Εσύ, τι άλλο; Τον πυροβόλησες,

πισθάγκωνα δεμένο.

Τάχα τον σκότωσες.

Τάχα πόνεσε ο Ελλήσποντος, από το μαστίγιο

του Ξέρξη.

Να ήταν, άραγε, ξανά, οι δύο κόσμοι;

Ξανά, το «περισσότερη τιμή τους πρέπει»,

εκείνους τους ελάχιστους «πολλούς»

που κάτι «Μήδους»

που «επιτέλους θα διαβούνε»

ξανά

και ξανά

κατάμουτρα τους φτύνουν;

Θα το νιώσεις άραγε ποτέ, Αττίλα,

θα το ψυχανεμιστείς, ίσως,

πως ο πισθάγκωνα 19 χρονών δεμένος

φτύνοντάς σε κατάμουτρα

ποτέ δεν πεθαίνει;

Ποτέ.

                                             Άντης Ροδίτης

20 Ιουλίου 2017. Στέκομαι πάνω από τους τάφους σας. Δεν μπορώ να δω, δεν μπορώ να διαβάσω. Τα μάτια μου μια θάλασσα οδύνης, βουρκώνουν...  προσπαθώ να συγκρατήσω τους λυγμούς που ανεβαίνουν... καταπίνω τα αναφιλητά μου... Ακούω τις φωνές σας μέσα από τον τάφους… να προσπαθούν να διώξουν την απελπισιά μου, να φωτίσουν ξανά τον δρόμο μου… Η φωνή σας φτάνει από την στερνή πνοή σας στο παγωμένο μάρμαρο, στο τώρα, ευχή και κατάρα μαζί... Αβυσσαλέα η οδύνη της πραγματικότητας…  βρίσκεστε εδώ πιστοί στο κάλεσμα της πατρίδας, γιατί κοιτάξατε κατάματα τον θάνατο… τον φτύσατε τον θάνατο…

Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία

Γύρω μου ακόμη βουίζουν οι μέλισσες… Δέκα χιλιάδες…

Β. Γιωργαλλάς

20/7/2017