O Ορέστης του Ευριπίδη

Η τραγωδία Ορέστης του Ευριπίδη από το κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδας στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Ο Ορέστης, η Ηλέκτρα και ο Πυλάδης να κολυμπούν μέσα στη δίνη του αίματος που τους παρασέρνει. Θεοί και άνθρωποι έχουν στήσει μια πλεκτάνη μίσους κι εκδίκησης, όπου η αδελφική αγάπη γίνεται συνενοχή, η φιλική σχέση συναυτουργία. Νέα παιδιά και θέλουν να ζήσουν! Η λαϊκή ετυμηγορία σε μια πολιτεία που κλυδωνίζεται και που αυτοτιμωρείται τιμωρώντας: η θανατική ποινή. Ο δήθεν ηρωισμός τους κομματιάζεται. Γίνονται όσο ελεεινοί γινόμαστε όλοι όταν κινδυνεύουν τα κεκτημένα μας. 

Η αντιηρωική - διεφθαρμένη - εποχή που ο Ευριπίδης γράφει τον «Ορέστη» (408 πΧ) είναι αντίστοιχη με τη σημερινή περίοδο, με ένα κόσμο όπου οι αξίες κλονίζονται και η ανάγκη για επιβίωση βγάζει στο φως τη θνητή μας φύση. Τα πρόσωπα αγριεύουν, οι ψυχές ταράζονται, οι σκέψεις μας θολώνουν. Πώς να είναι ο σημερινός άνθρωπος ψύχραιμος και από πού να κρατηθεί όταν το αίμα βράζει μέσα μας και γύρω μας, όταν το Τέλος πλησιάζει καλπάζοντας;

Στο τέλος εμφανίζεται ο «από μηχανής θεός», ο Ερμής, δίνοντας ένα ευτυχισμένο τέλος (όπως τις παλιές Ελληνικές ταινίες) και εγώ να δυσκολεύομαι να δώσω απαντήσεις κοιτάζοντας τα δύσπιστα μάτια των σημερινών ανθρώπων. Ελπίδα ή απογοήτευση ο «από μηχανής θεός»; Ελπίδα στο ότι θα βρεθούν λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα ή απογοήτευση για όλους, ανθρώπους και εξουσία, αφού όπως μας λέει ο σκηνοθέτης του έργου, «αν κάτι μας διαφοροποιεί από το Μύθο του Ορέστη είναι πως όλοι μας ξέρουμε ότι «από μηχανής θεοί» δεν υπάρχουν πια.

Β. Γιωργαλλάς

23/7/2018