ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΩΝΑ – Η ΓΕΡΙΚΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΩΝΑ – Η ΓΕΡΙΚΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Μια γέρικη αμυγδαλιά να παλεύει να κρατηθεί στη γη όπως οι λιγοστοί κάτοικοι της Άλωνας, να κρατιέται ζωντανή με το φως του πατέρα ήλιου και την αγάπη για ζωή. Με τρόπο μοναδικό να δοξολογεί με την σπάνια ομορφιά της τον έρωτα, την αγάπη και την ευωδιά της φύσης. Μια γέρικη αμυγδαλιά σε απέλπιδα πάλη για επιβίωση στις καταστραμμένες από ξερολιθιά δόμες της Άλωνας.

«Μην περπατάς τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα». Την ακούω να μου σιγοψιθυρίζει. «Η σιωπή είναι η πιο μεγάλη αλήθεια της ζωής. Καλύτερα να μη βιαστείς να την φτάσεις»…

Εδώ στην ερημιά ψάχνω να βρω την ψυχή μου. Το φως και το σκοτάδι να σμίγουν με σπάνια ευαισθησία και αγωνία, την νοσταλγία και την  πίκρα, αλλά και με αισιοδοξία τη πορεία αναζήτησης του Ανθρώπου. Θυμούμαι τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που η δική μου γη μοσχομύριζε από αλμύρα και τον τίμιο του πατέρα ιδρώτα. Δεν είχαμε ξερολιθιά αλλά αμμουδιά, φως πολύ φως, άπλετο  γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Τόποι παλιοί που αγάπησα…

«Δεν παραιτούμαι», μου μουρμουρίζει με πείσμα. «Τα πιο όμορφα πράγματα είναι μοναχικά, είναι δραματικά, είναι στερημένα. Εδώ στη ξερολιθιά  εγώ με πείσμα θα συνεχίσω να σκαρώνω ποιήματα». Νοσταλγικά πισωκοιτάζει. Τα στοιχεία που συνθέτουν αυτό το τοπίο, μυριάδες ατελεύτητοι συνδυασμοί. Το φως του ήλιου, του μεγάλου αρχιτέκτονα της ζωής να σμιλεύει βράχους, η απλότητα δεν μεταφράζεται! Οι μαύροι σκληροί βράχοι κόντρα στον άνεμο, αδιαπραγμάτευτος συμβολισμός και προσήλωση στις πρωτόγονες αξίες. Οι άνθρωποι από τη γέννησή τους ως τα γεράματα, ελπίζουν ότι κάπου, κάποτε, με κάποιον τρόπο, τα όνειρά τους θα εκπληρωθούν. Αυτή η ελπίδα, τα απλά και άδολα όνειρα, αυτά που δεν ζητούν να εκπληρωθούν, αυτά που επιτρέπονται…

«Ας μην καταδικάσουμε τους ονειροπόλους, περαστικέ μου φίλε», συνεχίζει διαβάζοντας με απόλυτη μαεστρία και σοφία τις σκέψεις μου, «αλλά ας σμίξουμε μαζί τους. Όσοι δεκτικοί, όσοι επαναστάτες και ανυπόταχτοι εδώ ελάτε. Προσωπικά, διαθέτω μια πλουσιότατη συλλογή ονείρων. Όνειρα παιδικά, εφηβικά, νεανικά, ώριμα. Τα έχω προσεκτικά τοποθετημένα στις ρίζες μου στις σχισμάδες των βράχων, σε απόλυτη χρονολογική σειρά, σε αντιστοιχία με τους μήνες, τα χρόνια τις δεκαετίες. Κάθομαι και τα καμαρώνω, τα ξεσκονίζω, τα αναπλάθω. Τις νύχτες που λυσσομανάει ο άνεμος, που βρέχει ασταμάτητα, τα όνειρα, είναι μια ακριβή παρέα, ένα ταξίδι αέναο μέσα στο χρόνο, μια συνεχής επιστροφή στην πρώτη νεότητα, μια γεύση από γλυκό του κουταλιού μιας αγαπημένης γιαγιάς, μια γεύση από μέλι και κανέλα»!  

 

Σε ευχαριστώ γέρικη αμυγδαλιά που μου θύμισες την ομορφιά της ζωής, που γίνεσαι η έμπνευση των αναζητήσεών μου, που με παρωθείς να δω τη ζωή με αισιοδοξία. Στις απόκρημνες σχισμάδες της μαυρολιθιάς προβάλεις πανέμορφη και αυθάδικη, σέρνοντας μαζί σου αιώνες  και περιφρονώντας το κρύο των καιρών. Έτσι όπως σμίγει το φως με την απεραντοσύνη του σύμπαντος και ο βράχος με τον ουράνιο περίβλημα της γης να γίνεσαι σπονδοφόρος ελπίδας φέροντας, με την ομορφιά και την μυρωδιά σου, το αισιόδοξο μήνυμα της αναζήτησης της ψυχής μας, της παιδικής μας αθωότητας, της πίστης στα υψηλά ιδανικά, τη μέθη του έρωτα, ένα ευχαριστώ στον ήρωα, που πάτησε τα άγια χώματά σου, μια γλυκιά ανάμνηση σε μια γιαγιά, που μας έμαθε την αλήθεια νανουρίζοντάς μας με παραμύθια. Για όλα όσα αξίζει να αγωνιζόμαστε, πορεία προς το φως μέσα από το φως της αγάπης μας, πορεία προς την αιώνια αλήθεια… 

Βασίλης Γιωργαλλάς

13/3/2024