ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το πανηγύρι
συνεχίζεται… με τους πολιτικούς, τα κόμματά τους και τις γερασμένες νεολαίες τους
να έχουν απλώσει την πραμάτεια τους, ξεπουλώντας τα κλεμμένα όνειρά μας. Πέρασαν
τόσα χρόνια και ακόμη το σύνθημά του
Πολυτεχνείου για «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία» είναι τόσο επίκαιρο. Ο εχθρός ακόμα
παραμονεύει, μετασχηματίζεται, αλλάζει πρόσωπο, τρέφεται από το φόβο και την
αντιπαλότητα που μας προκαλεί… Ζούμε ξανά τις ίδιες καταστάσεις, αντικρίζουμε τις ίδιες εικόνες... Αδιαφορήσαμε και ξεχάσαμε
την ιστορία μας και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να την ξαναζήσουμε...
Δυσκολεύομαι και προβληματίζομαι να ερμηνεύσω την
αντιπαράθεση που έχει δημιουργηθεί γύρω από τους πρωταγωνιστές του
Πολυτεχνείου. Κάθε χρόνο μου γίνεται όλο και πιο αβάσταχτο το επιχείρημα ότι
εκείνος ο ξεσηκωμός έφερε τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Η «γενιά
του Πολυτεχνείου» είχα πάντοτε μια συμβολική και όχι πραγματική αίσθηση, για
μένα. Ως Έλληνας της Κύπρου γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είναι το Πολυτεχνείο που «έριξε» τη Χούντα,
όμως δεν θα πάψει ποτέ να συμβολίζει τη μοίρα αυτού του τόπου που θέλει
τους νέους σε ένα αέναο αγώνα για λευτεριά και δημοκρατία, το Πολυτεχνείο δεν
παύει να είναι ιστορικό γεγονός της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν παύει να
είναι ξεσηκωμός ενάντια στην δικτατορία … δεν παύει να συμβολίζει το ανυπάκουο
και το απείθαρχο συναίσθημα του ανθρώπου ενάντια σε κάθε είδους αλυσίδες. Δεν
παύει να είναι ένας ύμνος στο όραμα της Λευτεριάς και της Δημοκρατίας.
Μια άνοιξη θα έρθει και πάλι –εύχομαι να’ ναι σύντομα- κι ένα
λουλούδι θα φυτρώσει στις αυλές μας, ένα αφηνιασμένο άλογο θα καλπάσει φεύγοντας
μακριά παίρνοντας μαζί του ονόματα τραγικά, υποσχέσεις ψεύτικες, σκοτωμένα
όνειρα… εκτελεσμένες ελπίδες, τη χαμένη νιότη μας... πελώρια φίδια, τα φίδια που σέρνονται ακόμα
ανάμεσα μας και τρέφονται από τον φόβο και από τη λιγοψυχιά αυτού του λαού… Όχι
όμως τις μνήμες από το αίμα που χύθηκε για τη λευτεριά μας! Μαζί θα μαζέψουμε
τα ερείπιά, για να ξαναχτίσουμε τη πατρίδα μας, για να ξαναπάρουμε από την αρχή
τη χαμένη νιότη και τα όνειρά μας…
Θα σηκώσουμε και πάλι το κεφάλι ψηλά, θα απλώσουμε τα χέρια
μας προς το φως του ήλιου στον γαλανό ουρανό της πατρίδας μας, και το αληθινό
του φως θα απλωθεί και θα κατακλύσει το
σκοτάδι. Το’ χει η μοίρα της φυλής μας να πολεμάμε με θηρία και να
πετυχαίνουμε νίκες, ακόμη και μέσα από τις ήττες μας, αφήνοντας μαθήματα ανθρωπιάς και αξιών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Χρόνια και χρόνια στεριώσαμε σε τούτη τη γη που την ευλόγησε
ο ιδρώτας και το αίμα των προγόνων μας. Σε τούτα τα χώματα φεύγει η μια γενιά
κι’ έρχεται η άλλη, καθώς αργοδιαβαίνουν οι αιώνες και γράφουν τη πανάρχαια και
πολυτάραχη ιστορία της φυλής μας. Άλλο από αγώνα δεν γνωρίζει η φυλή μας
που έσπειρε αυτή τη γη με κόκκαλα ηρώων και την πότισε με αίμα γενναίων.
Ας αφουγκραστούμε
για ακόμα μια φορά τους στίχους του Βάρναλη…
Απ’ τα τσακάλια, όμως
δεν γλυτώνεις μ’ ευχές η παρακάλια…
Θέλει πάλη, θέλει αγώνα, θέλει δύναμη και γνώση, μόνο έτσι
τον νικάς τον φασισμό, μόνο έτσι σηκώνεις κεφάλι.
Β.
Γιωργαλλάς
17/11/2013
