Νίκος Μιχαήλ Ψαράς

23 Ιουλίου 1974, ώρα 5.00 το απόγευμα… Η 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού λίγο έξω από το Συγχαρί έρχεται αντιμέτωπη με τους Τούρκους εισβολείς… Η ειμαρμένη έχει προδιαγράψει τη πορεία της. Οι πυροβολητές διεξάγουν ένα άνισο αγώνα για δύο περίπου ώρες, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα πυροβόλα τους, πολεμώντας με απαράμιλλο ηρωισμό και αυτοθυσία, πιστοί στο καθήκον μέχρι της τελευταίας τους πνοής. 

Ανάμεσά τους και εσύ Νίκο Μιχαήλ Ψαρά… Κρατώντας τον όρκο του Έλληνα οπλίτη …«Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά»… πρόταξες μαζί με τους πυροβολητές της Μοίρας τα νεανικά στήθη στην μυριαρίθμητον αγέλη των ασεβών… προγράφοντας τη Καβαφική ρήση …«τους πανταχού νικήσαντες μη φοβηθέντες»… βγήκες μπροστά, ήρωά μου, ανδροκάλεσες τον θάνατο… αντιλάλησε το πολυβόλο σου ...αντιλάλησαν και οι αιώνες: «μολών λαβε». 

Έφθασε μέχρι τη μάνα σου ο σάλαγος της μάχης… σταυροκοπήθηκε η κυρά Ελένη, φίλησε το κρυμμένο στο κόρφο φυλακτό και φώναξε στο γιο της… κουράγιο γιέ μου, κουράγιο… Και πήρες κουράγιο, ήρωά μου, πιστός στη πανάρχαια προγονική προσταγή της μάνας, «ή ταν ή επί τας», έμεινες εκεί πάνω στο πυροβόλο σου ακολουθώντας τη προαιώνια πορεία των νέων της φυλής μας.

Το ξημέρωμα της νέας μέρας βρήκε στη δύση τον Ανδρέα τον Φαρφαρά αγκαλιά με το πυροβόλο του, στην ανατολή τον Νεόφυτο τον Γιάλλουρο με τον Τάκη τον Δαμασκηνό, στο Βορρά τον Αντώνη τον Πολυδώρου και τον Μιχάλη Μιχαήλ, πιο πέρα τα αδέλφια τον Σωτήρη και τον Γιώργο Νικολάου και πιο μπροστά εσύ, πιο μπροστά και από το πολυβόλο σου, όταν διάτρητος από βόλια εχθρικά, κλυδωνιζόμενος πρόλαβες, ήρωά μου, να δώσεις ύφος ηρωικό στον ύστατο χαιρετισμό στη Ρωμηοσύνη…

Βασίλης Γιωργαλλάς
13/12/2014