Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
Η τραγωδία Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας από το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.
Κάθε γωνιά της ύπαρξης μου θέλει να είναι εκεί. Κάθε απόκρυφο μέρος της ψυχής μου λαχταρά να είναι εκεί. Χρόνια τώρα περιμένω… Μερόνυχτα τώρα η πεθυμιά παλεύει με τη μοναξιά της φυγής μου… ουτοπικά αναζητώ στον κόσμο του ονείρου και της επιθυμίας μου να πετάξω πάνω από τις δεσμεύσεις σε μια «άλλη» κοινωνία, χωρίς υποκρισία, φόβο και κοινωνική αδικία… Ξυπνώ και η Σαλαμίνα στο μισοσκόταδο με την Αντιγόνη να ορθώνει το ανάστημα της στα τραγικά λόγια του Σοφοκλή ενάντια στην αδικία… και εγώ να πνίγομαι από την αδικία… να ουρλιάζω στα λόγια της δικής μου τραγωδίας… για τη ταφή των ονείρων μου… για τα σαράντα δυο χρόνια μακριά από την πόλη την τόσο αγαπημένη… «τίποτα δεν είναι πιο πικρό»… μου ψιθυρίζει ο Σεφέρης, «να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου»…
Κι’ όμως φοβάμαι… φοβάμαι, όχι τόσο το δρόμο προς τη Σαλαμίνα. Φοβάμαι την ώρα που θα πρέπει να φύγω… Το δρομολόγιο της φυγής στον ίδιο δρόμο που πήραμε εκείνο τον πικρό Αύγουστο, κυνηγημένοι με τους ήρωες της τραγωδίας να επαληθεύουν μαζί μου την τραγική μας υπόσταση, κρατώντας μέχρι τέλους τη θέση στην οποία μας έφερε η μοίρα. Με φοβίζουν οι Κρέοντες που θα είναι γύρω μου, σωτήρες να λένε «ναι» στην εξουσία και αμετανόητοι να συνεχίζουν να κρατάνε τα ηνία της πολιτείας. Οι φρουροί γύρω να σηκώνουν απειλητικά τα δόρατα τους και εγώ να φοβάμαι ακόμη πιο πολύ, οι αυλικοί που συνεχίζουν να πίνουν και να ρίχνουν τα ζάρια σε μια κοινωνία που περιμένει να πεθάνει, ένα τραγούδι ύμνος στον ήρωα Ετεοκλή και ένας αέναος ήχος να αντιλαλεί μέσα από την αιωνιότητα τη φωνή της Αντιγόνης, να φωτίζει κάθε φορά τη διαχρονική όψη του τραγικού.
Η μυρωδιά από το πτώμα του Πολυνείκη στη νεκρή πόλη της Αμμοχώστου, να σμίγει με τη μυρωδιά της σκλαβιάς, σε μια πολιτεία-φάντασμα όπου ο θάνατος χρησιμοποιείται ως μέσο σωφρονισμού, όπου νεκροί και ζωντανοί είμαστε όλοι εναλλάξιμοι, που «αλήθεια είναι αυτό που ποτέ δεν μας λένε». Δίπλα στον νεκρό αδελφό η Αντιγόνη, παιδί μιας άρρωστης κοινωνίας οπλισμένη με το ένστικτο της νιότης να αντιστέκεται, να λέει «όχι» στην ανίερη ελπίδα που επικαλείται η εξουσία.
Όχι, δεν θέλω να είμαι ακόμα μια τραγική Αντιγόνη, σε ένα αγώνα απέναντι σε ένα γερασμένο, αυταρχικό κόσμο, σε μια κοινωνία φοβισμένη, βουτηγμένη στον ατομικισμό και τη διαφθορά, μια κοινωνία σε σημείο μηδέν. Όχι δεν θέλω να είμαι μια τραγική Αντιγόνη που στο τέλος ακυρώνοντας όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου να μην ξέρει πια γιατί πεθαίνει...
Η τραγική φωνή του μάντη Τειρεσία να προβλέπει τα δεινά που δεν θα αργήσουν να φανούν σε μια διεφθαρμένη και παρακμιακή κοινωνία… Και εγώ σχοινοβατώντας ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, στην αξιοπρέπεια και την εξαθλίωση να αναζητώ ένα ταξίδι στην επιθυμία για ένα κόσμο ελεύθερο, ένα κόσμο δίκαιο, με αίτημα την Ευτυχία. Απατηλή αναζήτηση, φυγή προς τον κόσμο του ονείρου και της επιθυμίας να πετάξω πάνω από τις ατομικές και κοινωνικές δεσμεύσεις σε μια «άλλη» κοινωνία, χωρίς υποκρισία, φόβο και κοινωνική αδικία μέσα από τις Αρχετυπικές αξίες του Δικαίου και της Αξιοκρατίας. Τρομαγμένος από τις κραυγές της Αντιγόνης τρέχω αλαφιασμένος, τρέχω να κρυφτώ στη μικρή μου φωλιά.
"Ελευθερία δεν είναι να πηγαίνω εκεί που με οδηγούν ή μου επιτρέπουν να πηγαίνω… Ελευθερία είναι να πηγαίνω όπου εγώ αγαπώ".
Αφήνω μακριά τις ερινύες και στους κύκλωπες τις πέτρες να κυνηγήσουν τα όνειρά μου, μονάχος μαζεύω τα συντρίμμια των ονείρων μου και αφήνω τα δάκρυα μου να ποτίσουν τα ερείπια της ψυχής μου…
Βασίλης Γιωργαλλάς
22/9/2016
