Πόλη αγαπημένη...

Πάντως, να ξέρετε
Δεν μένουμε έξω από την πόρτα του κόσμου
να ζητιανέψουμε λίγη πατρίδα.
Οι πατησιές της ιστορίας στάζουν αίμα.
Τρεις γενιές τώρα το μαζεύουμε στις χούφτες μας,
Ποτίζουμε ένα όνειρο
όπως ποτίζουμε μια λεμονιά στην πέτρινη αυλή μας.
Κι αν καμιά φορά θα χτυπήσουμε την πόρτα του κόσμου
δεν είναι που κουραστήκαμε,
Είναι που θέλουμε να κολλήσομε πάνω της
τη ματωμένη μας παλάμη,
Έτσι, όπως θα σημαδεύαμε με κόκκινο
την πόρτα ενός προδότη.

Από την ποιητική συλλογή του δασκάλου από το Λαζάτι, Αγίων Σαράντα της Βορείου Ηπείρου Ανδρέα Ζαρμπαλά “101 Ποιήματα για μια χούφτα τόπο, 1970-1991”.

Το ποίημα δεν το έγραψε για την Αμμόχωστο, αλλά για μια άλλη χαμένη Πατρίδα, για να εκφράσει τη δυστυχία και τα “κινήματα της ψυχής”, τα όνειρα, το παράπονο και την αξιοπρέπεια ενός λαού, που ξένοι και δικοί σχεδόν τον είχαν λησμονήσει.

Β. Γιωργαλλάς
14/8/2018

Σολωμός Σολωμού.

14 Αυγούστου 1996...

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι

με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη

στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι

πάντα γελαστοί και γελασμένοι... 

Σε κοίταξε κατάματα ο Σολωμός, Αττίλα...

Με το σέρτικο τσιγάρο στο στόμα...

Κι εσύ τον πυροβόλησες...

Τάχα τον σκότωσες...

Τάχα ξαναπόνεσε ο Ελλήσποντος...

Αυτό το τσιγάρο... αυτό το τσιγάρο Αττίλα...

Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Ήρθες στη ζωή μας στην τελευταία τάξη του Δημοτικού. Πρώτη φορά στο σχολείο μας, διευθυντής και δάσκαλος στη τάξη μας. Αμέσως ξεχώρισες για την σοβαρή και αξιοπρεπή σου παρουσία, με το ήθος και την καλοσύνη σου μπήκες στη καρδιά, στη ψυχή και στο πνεύμα μας. Φώλιασες μέχρι την εσχατιά της ύπαρξής μας και δεν θα φύγεις ποτέ. Ήρθες ο κύριος Άντρος και θα μείνεις για πάντα ο κύριος Άντρος.

Μια τάξη 32 μαθητές γύρω από ένα γραμμόφωνο, ένας δίσκος- βινύλιο των 33 στροφών και να ακούμε με ιερή μυσταγωγία… στης Σμύρνης τη καταστροφή, στ’ άδικο και το κρίμα… …άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη… και εγώ να προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα μου…

Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι ήταν αυτό που ίσως ήταν «ακατάλληλο» για μας, όπως μας είπες, όταν μας έφερες τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώ Σωτηρίου. Οι φωνές της Αϊσέ ή η αγριότητα των ανθρώπων;

Δεν μας έμαθες μόνο γράμματα, αγροτόπαιδα τα περισσότερα από εμάς, μας έμαθες πως ο άνθρωπος είναι ο βασικός αρχιτέκτονας της ζωής του, μας έμαθες να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας, μας έμαθες να πιστεύουμε, να έχουμε όραμα. Μας έμαθες ότι ο άνθρωπος βγαίνει νικητής όταν δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τις πρόκλησεις της ζωής.

Ήρθες νιόπαντρος. Έστησες το σπιτικό σου στην είσοδο της Αμμοχώστου. Δεν πρόλαβες να το χαρείς… σε διώξανε οι εισβολείς και από τότε έζησες στη προσφυγιά προσμένοντας τη ώρα της επιστροφής… φεύγεις πικραμένος μακριά από την πολυαγαπημένη πόλη…

Έφυγες από τη ζωή, αλλά όχι από τη θύμησή μας… Ήταν ευλογία για μας η παρουσία σου στη ζωή μας… αιώνια θα σε ευγνωμονούμε…

Καλό Ταξίδι αγαπημένε μου δάσκαλε…

Βασίλης Γιωργαλλάς

12 Ιουλίου 2019