Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Ήρθες στη ζωή μας στην τελευταία τάξη του Δημοτικού. Πρώτη φορά στο σχολείο μας, διευθυντής και δάσκαλος στη τάξη μας. Αμέσως ξεχώρισες για την σοβαρή και αξιοπρεπή σου παρουσία, με το ήθος και την καλοσύνη σου μπήκες στη καρδιά, στη ψυχή και στο πνεύμα μας. Φώλιασες μέχρι την εσχατιά της ύπαρξής μας και δεν θα φύγεις ποτέ. Ήρθες ο κύριος Άντρος και θα μείνεις για πάντα ο κύριος Άντρος.

Μια τάξη 32 μαθητές γύρω από ένα γραμμόφωνο, ένας δίσκος- βινύλιο των 33 στροφών και να ακούμε με ιερή μυσταγωγία… στης Σμύρνης τη καταστροφή, στ’ άδικο και το κρίμα… …άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη… και εγώ να προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα μου…

Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι ήταν αυτό που ίσως ήταν «ακατάλληλο» για μας, όπως μας είπες, όταν μας έφερες τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώ Σωτηρίου. Οι φωνές της Αϊσέ ή η αγριότητα των ανθρώπων;

Δεν μας έμαθες μόνο γράμματα, αγροτόπαιδα τα περισσότερα από εμάς, μας έμαθες πως ο άνθρωπος είναι ο βασικός αρχιτέκτονας της ζωής του, μας έμαθες να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας, μας έμαθες να πιστεύουμε, να έχουμε όραμα. Μας έμαθες ότι ο άνθρωπος βγαίνει νικητής όταν δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τις πρόκλησεις της ζωής.

Ήρθες νιόπαντρος. Έστησες το σπιτικό σου στην είσοδο της Αμμοχώστου. Δεν πρόλαβες να το χαρείς… σε διώξανε οι εισβολείς και από τότε έζησες στη προσφυγιά προσμένοντας τη ώρα της επιστροφής… φεύγεις πικραμένος μακριά από την πολυαγαπημένη πόλη…

Έφυγες από τη ζωή, αλλά όχι από τη θύμησή μας… Ήταν ευλογία για μας η παρουσία σου στη ζωή μας… αιώνια θα σε ευγνωμονούμε…

Καλό Ταξίδι αγαπημένε μου δάσκαλε…

Βασίλης Γιωργαλλάς

12 Ιουλίου 2019