Φεύγεις με πανσέδες ένα λιόγερμα

Φεύγεις αντίκρυ έτσι απλά

με όλες τις αισθήσεις, με όλα τα δώρα τ’ ουρανού

που υψώνονται απ’ τα έγκατα της γης

Φεύγεις με πανσέδες ένα λιόγερμα

όταν ο ήλιος βυθίζεται στο πέλαγος

όταν οι ορίζοντες υπόσχονται

Αύριο όταν η θύμηση θα φαντάζει προσευχή

χαρές κρυμμένες πίσω απ’ τον καιρό

αιωνιότητες σαν χρωματιστές κορδέλες

του χθες, του τώρα, του αύριο

Φοβάμαι. Πονώ, σε κάθε ανάβλεμμα

ένα σκουριασμένο παλιομάχαιρο σκαλίζει βαθιά την πληγή

στοχάζομαι όσα πίσω αφήνεις,

στην εξορία του νου

εκεί που με καλούν οι φωνές.

Μερόνυχτα κρατώ τον ύπνο έξω απ’ τα ματόφυλλα

σαν στοιχειωμένα της ερημιάς όνειρα

να ξεπετάγονται μέσα απ’ τις χαραμάδες
θρήνος στην αθέλητη άβυσσο

Να αφουγκράζεται, τον ψίθυρο η καρδιά

σωπαίνοντας κάτω απ’ το βάρος της μοναξιάς

να στενάζει ξάγρυπνη

ανυπότακτος ήχος, ανυπότακτος χτύπος.

Δίπλωσε τα φτερά σου

το φωτοστέφανο άφησε να πέσει καταγής

δεν μπορεί να λησμονήσεις

κράτα τις φτερούγες ανοικτές

στο πέταγμα της θύμησης.

17/03/2020