Μετά τη βροχή, διπλό ουράνιο τόξο…

Κάποιες μέρες βροχερές, σκοτεινές και μίζερες στην ερημία της μοναξιάς μου… Μέσα στη συννεφιά της ψυχής μου… μέσα στη μπόρα και τη τρικυμία, αναζητώ λυτρωτικά να φανεί το ουράνιο τόξο… για μια νέα αρχή, αγιοκέρι και αισιοδοξία στη πορεία αναζήτησης κρυμμένων θησαυρών ή απλά της ελπίδας στη ζωή…

Χάδι βελούδινο, προσευχή στην πνοή του παραδείσου… ουράνια χρώματα στα σύννεφα τ’ ουρανού, το ουράνιο τόξο αφιέρωμα στην ομορφιά της ζωής, έμπνευση των αναζητήσεών μας, που μας παρωθεί να δούμε τη ζωή με αισιοδοξία, πέρα από τα καθημερινά που μας θλίβουν, που θολώνουν τα χρώματα των παιδικών μας ονείρων…

αγάπη μέσα στην καρδιά, γλυκιά ηλιαχτίδα μέσα στα όνειρά μου,

…να παρακαλώ να μείνει λίγο ακόμα…
...ακόμα μια στιγμή μέσα στην αιωνιότητα...

Β. Γιωργαλλάς
25/2/2014

Ημέρα Σκέψης

Πέρασαν χρόνια… 

νεαρός βαθμοφόρος στην Αγέλη Λυκοπούλων… 

Παγκόσμια Προσκοπική Ημέρα Σκέψης… 22 Φεβρουαρίου... 

Μετρώντας τις ανοικτές πληγές που έχουν αφήσει η εισβολή και ο εμφύλιος σπαραγμός στο  προδομένο νησί μας… αντικρίζουμε  λυτρωτικά με τις εφηβικές ψυχές μας την απόδοσης τιμών στους νέους νεκρούς μας … 

Από νωρίς μετά τον εκκλησιασμό, φορτωθήκαμε ένα πελώριο ξύλινο σταυρό και αχολογώντας με τη μπάντα μας κινήσαμε στο δίστρατο 1^ης Απριλίου και Γρίβα Διγενή… πορεία αναζήτησης της ψυχής μας, μέσα από την εφηβική μας αθωότητα, τη πίστη στα υψηλά ιδανικά, για ένα ευχαριστώ στους ήρωες μας…

Εκεί φυτέψαμε στη γης τον ξύλινο ταπεινό σταυρό. Ομιλίες, ποιήματα χαιρετισμοί… Η επιτάφιος πλάκα, ξύλινη, ταπεινή και αυτή, ο λόγος όμως, σε τέσσερις στίχους… γραμμένους από τον ακραιφνή των Ελλήνων λογοτεχνών, τον αείμνηστο Γυμνασιάρχη μας, Θεοδόση Νικολάου… να αγγίζει μέχρι και σήμερα τα κράσπεδα της ψυχής μου…

για να φέρουμε το όνειρο πάνω στη γη μας

τη ζωή μας τη δώσαμε κι όλο το βιός μας

μα το ξύλο που βλέπεις διαβάτη ν' ανθήσει

ακατάπαυστη πόση θέλει και γνώση

Β. Γιωργαλλάς

22/2/2014

Ο Ερμής του Πραξιτέλη

 «… Ένα από τα λαμπρά επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι υπέδειξε στον άνθρωπο να ερωτευθεί το σώμα σαν ιερό κρατήρα θείου κάλλους. …Το κάλλος αποδεικνύεται ως η ανθρωπίνως συλληπτή αρχή του Είναι, στο χρυσοκύανο σελάγισμα του σύμπαντος». (Οικονομίδης, Μ. 2012, σελ. 20. Αρμενίζοντας στην Ανατολή του Δυτικού Πολιτισμού. Αθήνα: εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη)

Ο Ερμής του Πραξιτέλη στο αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας, να προκαλεί το θαυμασμό για την ομορφιά και τα συναισθήματα που δημιουργεί το περίφημο αγαλμάτινο σύμπλεγμά του με τον Διόνυσο στην αγκαλιά. Η μεγαλοπρεπής παρουσία του μεταλαμβάνει στον επισκέπτη τα γεννήματα του κλασικισμού, σε μια ασύλληπτη ανθρωπίνως έκφραση του ανθρώπινου κάλλους. Μια συμπύκνωση της νατουραλιστικής, συμμετρικής και εύρυθμης απόδοσης του ανθρωπίνου σώματος. 

Ο Πραξιτέλης ολοκλήρωσε το έργο αυτό τον 4ο π.Χ. αιώνα, αναπαριστώντας μια στιγμή ανάπαυλας του αγγελιαφόρου θεού στο ταξίδι του στην κατοικία των Νυμφών με σκοπό να παραδώσει τον μικρό Διόνυσο στις Νύμφες για να τον αναθρέψουν, μακριά από την οργή της Ήρας. 

Ένα σύμπλεγμα από παριανό μάρμαρο, που η στιλπνότητα του, η εκφραστικότητα του βλέμματος που ατενίζει με ηρεμία το άπειρο, η σιγμοειδής κλίση του σώματος, σε ένα πάλεμα της κίνησης και της ακινησίας για επικράτηση, η απαλή απόδοση των μυών και των μελών του σώματος, δικαίως το κατατάσσουν στα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας γλυπτικής τέχνης.

Ο Ερμής, αναδύθηκε στη σκέψη μου διαβάζοντας το έργο του φίλτατου Ματθαίου Οικονομίδη, «Αρμενίζοντας στην Ανατολή του Δυτικού Πολιτισμού», όταν αναπλέοντας την αισθητική εμπειρία, αναφέρει: «… Ένα από τα λαμπρά επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι υπέδειξε στον άνθρωπο να ερωτευθεί το σώμα σαν ιερό κρατήρα θείου κάλλους …Το κάλλος αποδεικνύεται ως η ανθρωπίνως συλληπτή αρχή του Είναι, στο χρυσοκύανο σελάγισμα του σύμπαντος». (Οικονομίδης, 2012, σελ. 20). 

Ο Ερμής του Πραξιτέλη, σε μια διάψευση του Σκωτσέζου φιλόσοφου Hume, που ισχυριζόταν ότι το να επιζητεί κάποιος το απολύτως ωραίο αποδεικνύεται μάταιη προσπάθεια (Οικονομίδης, 2012).