Πόλη αγαπημένη...

Πάντως, να ξέρετε
Δεν μένουμε έξω από την πόρτα του κόσμου
να ζητιανέψουμε λίγη πατρίδα.
Οι πατησιές της ιστορίας στάζουν αίμα.
Τρεις γενιές τώρα το μαζεύουμε στις χούφτες μας,
Ποτίζουμε ένα όνειρο
όπως ποτίζουμε μια λεμονιά στην πέτρινη αυλή μας.
Κι αν καμιά φορά θα χτυπήσουμε την πόρτα του κόσμου
δεν είναι που κουραστήκαμε,
Είναι που θέλουμε να κολλήσομε πάνω της
τη ματωμένη μας παλάμη,
Έτσι, όπως θα σημαδεύαμε με κόκκινο
την πόρτα ενός προδότη.

Από την ποιητική συλλογή του δασκάλου από το Λαζάτι, Αγίων Σαράντα της Βορείου Ηπείρου Ανδρέα Ζαρμπαλά “101 Ποιήματα για μια χούφτα τόπο, 1970-1991”.

Το ποίημα δεν το έγραψε για την Αμμόχωστο, αλλά για μια άλλη χαμένη Πατρίδα, για να εκφράσει τη δυστυχία και τα “κινήματα της ψυχής”, τα όνειρα, το παράπονο και την αξιοπρέπεια ενός λαού, που ξένοι και δικοί σχεδόν τον είχαν λησμονήσει.

Β. Γιωργαλλάς
14/8/2018

Σολωμός Σολωμού.

14 Αυγούστου 1996...

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι

με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη

στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι

πάντα γελαστοί και γελασμένοι... 

Σε κοίταξε κατάματα ο Σολωμός, Αττίλα...

Με το σέρτικο τσιγάρο στο στόμα...

Κι εσύ τον πυροβόλησες...

Τάχα τον σκότωσες...

Τάχα ξαναπόνεσε ο Ελλήσποντος...

Αυτό το τσιγάρο... αυτό το τσιγάρο Αττίλα...

Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Στον δάσκαλο Άντρο Ιωάννου

Ήρθες στη ζωή μας στην τελευταία τάξη του Δημοτικού. Πρώτη φορά στο σχολείο μας, διευθυντής και δάσκαλος στη τάξη μας. Αμέσως ξεχώρισες για την σοβαρή και αξιοπρεπή σου παρουσία, με το ήθος και την καλοσύνη σου μπήκες στη καρδιά, στη ψυχή και στο πνεύμα μας. Φώλιασες μέχρι την εσχατιά της ύπαρξής μας και δεν θα φύγεις ποτέ. Ήρθες ο κύριος Άντρος και θα μείνεις για πάντα ο κύριος Άντρος.

Μια τάξη 32 μαθητές γύρω από ένα γραμμόφωνο, ένας δίσκος- βινύλιο των 33 στροφών και να ακούμε με ιερή μυσταγωγία… στης Σμύρνης τη καταστροφή, στ’ άδικο και το κρίμα… …άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη… και εγώ να προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα μου…

Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι ήταν αυτό που ίσως ήταν «ακατάλληλο» για μας, όπως μας είπες, όταν μας έφερες τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώ Σωτηρίου. Οι φωνές της Αϊσέ ή η αγριότητα των ανθρώπων;

Δεν μας έμαθες μόνο γράμματα, αγροτόπαιδα τα περισσότερα από εμάς, μας έμαθες πως ο άνθρωπος είναι ο βασικός αρχιτέκτονας της ζωής του, μας έμαθες να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας, μας έμαθες να πιστεύουμε, να έχουμε όραμα. Μας έμαθες ότι ο άνθρωπος βγαίνει νικητής όταν δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τις πρόκλησεις της ζωής.

Ήρθες νιόπαντρος. Έστησες το σπιτικό σου στην είσοδο της Αμμοχώστου. Δεν πρόλαβες να το χαρείς… σε διώξανε οι εισβολείς και από τότε έζησες στη προσφυγιά προσμένοντας τη ώρα της επιστροφής… φεύγεις πικραμένος μακριά από την πολυαγαπημένη πόλη…

Έφυγες από τη ζωή, αλλά όχι από τη θύμησή μας… Ήταν ευλογία για μας η παρουσία σου στη ζωή μας… αιώνια θα σε ευγνωμονούμε…

Καλό Ταξίδι αγαπημένε μου δάσκαλε…

Βασίλης Γιωργαλλάς

12 Ιουλίου 2019

Παγκόσμια προσκοπική ημέρα σκέψης

Παγκόσμια προσκοπική ημέρα σκέψης

Με την ευκαιρία της προσκοπικής ημέρας σκέψης, το μεταφέρω όπως το δημοσίευσε η Μαρία Ρεζάν σε άρθρο της στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, στις 4/8/1963.

Θα τον πληγώσω εγώ!

Μιλώντας πάντα για το Τζάμπορι και την πλημμυρισμένη από προσκοπικές στολές Αθήνα αυτών των ημερών. Σε κατάστημα πωλήσεων δίσκων της οδού Καραγεώργη της Σερβίας οι πελάτες ήταν προχθές σε μια στιγμή -- τι άλλο -- πρόσκοποι. Και ερχόντουσαν από πολύ μακριά. Από τη Μαγαδασκάρη. Δύο χαριτωμένα παιδιά που με πολλή συστολή ζήτησαν να αγοράσουν δίσκους ελληνικής μουσικής. Η πωλήτρια τους υπέδειξε, μεταξύ άλλων, τα "Παιδιά του Πειραιά" αλλά οι μικροί δεν δέχθηκαν. "Αυτόν τον ξέρουμε καλά. Τον έχουμε και στην πατρίδα μας", είπαν. Υπερηφάνεια η ελληνίδα πωλήτρια για λογαριασμό της ελληνικής μουσικής. Έκδηλη υπερηφάνεια και σε έναν κύριο, που καθότανε στο βάθος του μαγαζιού αμίλητος παρακολουθώντας ασκαρδαμυκτί όσα λεγόντουσαν. Η συζήτηση συνεχίζεται. Και η διαλογή των δίσκων. Τέλος οι μικροί από τη Μαγαδασκάρη βρήκαν αυτό που ήθελαν. Ένα μεγάλο δίσκο με πολλά τραγούδια του Χατζιδάκι. -Πόσο κάνει; -200 δραχμές. -Δεν έχουμε τόσα λεπτά -- 200 δραχμές. Είναι βλέπετε πολλά λεφτά για ένα προσκοπάκι, είπαν. Μας κάνετε τη χάρη να τον ακούσουμε λίγο τουλάχιστον, προσέθεσαν, ντροπαλά. Πριν η πωλήτρια απαντήσει, βεβαίως καταφατικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του μαγαζιού.

 -Δώσε το δίσκο στα παιδιά, Καίτη. Θα τον πληρώσω εγώ. (Είπε μάλιστα θα τον "πληγώσω" εγώ. Γιατί ξέχασα να πω πως ο κύριος δεν έλεγε το ρο και -αν ενδιαφέρει κανέναν- ήταν αρκετά ευτραφής και φορούσε ένα ριχτό πουκάμισο. Η προσφορά μεταφράστηκε στους δύο νέους. -Γιατί να μας τον χαρίσει ο κύριος; Όχι δεν θέλουμε. Είναι τόσο πλούσιος; Μήπως είναι ο Ωνάσης ρώτησαν με παιδική αφέλεια. -Ο Ωνάσης όχι. Αλλά ο Μάνος Χατζιδάκις. Που αναγκάσθηκε ο δυστυχής, αφού έγινε η γνωριμία, να κάτσει δυο ολόκληρες ώρες μέσα στο μαγαζί, υπογράφοντας αυτόγραφα για τους δύο προσκόπους της Μαγαδασκάρης, τους συγγενείς τους, τους φίλους τους... και τα 25.000 μέλη της προσκοπικής αδελφότητος της μακρινής νήσου. "Αυτό το αυτόγραφο", είπαν τα παιδιά, είναι το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να φέρουμε στους δικούς μας επιστρέφοντας στη Μαγαδασκάρη".

Μπράβο Μάνο!...

ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ από άρθρο της στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 4/8/1963

Ενωτικού δημοψηφίσματος επέτειος

Ενωτικού δημοψηφίσματος επέτειος

«Τζιαί αν η Ένωση γενεί αυτό πρέπει να πράξουν
να' ρτουσιν πα' στο μνήμα μου να το βροντοφωνάξουν,
φαίνεσται μου' ν ν'αναστηθώ,
που μές στον Άδην να βρέθω σ' ένα λεπτόν που πάνω,
να πω “Ζήτω η Ένωση” τζιαί πάλιν ας πεθάνω»

Η θύμηση των στίχων του μακαριστού Ξενή Πάτσαλου έρχονται στη μνήμη μου διαβάζοντας μια συνέντευξη του πρώην Πρόεδρου της Ελλάδος Μιχαήλ Στασινόπουλος για την εμπειρία του από την τελετή ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στις 7 του Μάρτη του 1948.

Συγκινημένος περιέγραφε την τελετή στη Ρόδο:

«Κατέβηκε πρώτα η εγγλέζικη σημαία με τον ύμνο τους και κατόπιν σιγά-σιγά ανέβηκε η ελληνική σημαία εις το μεγάλο εκείνο κοντάρι, το τεράστιο εκείνο κοντάρι που η βάση του λέει στα λατινικά “βωμός της πατρίδος”.

Λοιπόν, τι συνέβη εκείνη τη στιγμή;

Όταν άρχισε ν’ ανεβαίνει η ελληνική σημαία στο κοντάρι, διά μιας όλοι οι παρευρισκόμενοι Δωδεκανήσιοι γονάτισαν στο χώμα. Γονάτισαν να χαιρετίσουν τη σημαία. Άλλο να το λέω κι άλλο να το βλέπει κανείς αυτό το θέαμα. Κι εμείς σαν ένας άνθρωπος γονατίσαμε, χωρίς να έχουμε προειδοποιηθεί από κανέναν […]

Όταν τελείωσε η τελετή και διαλυθήκαμε, ξαφνικά αντελήφθην ότι ο κόσμος που παρευρίσκετο εκεί δεν διελύετο να πάει στις δουλειές του. Αλλά, συσσωματωμένος ως ένας άνθρωπος, ως μια μάζα, εβάδιζε προς μία ορισμένη κατεύθυνση.

Λέω «πού πάνε αυτοί;». Όλος αυτός ο κόσμος, πλήθος, πήγαινε γραμμή σε μία κατεύθυνση.

“Αυτοί – λέει – πάνε στο νεκροταφείο. Πάνε να πούνε στους νεκρούς ότι ελευθερώθηκε η Δωδεκάνησος”…»

(Από το βιβλίο του Ελ. Ι. Διακογιάννης: «Οι ανυπότακτοι της Σύμης»).

Κάτι παρόμοιο έγινε και στη Κάλυμνο. Μετά την υποστολή της αγγλικής σημαίας και την ανύψωση της ελληνικής, οι Καλύμνιοι αποχώρησαν σκυφτοί και η πλατεία του νησιού άδειασε. Πήγαν όλοι στο νεκροταφείο να αναγγείλουν στους προγόνους τους ότι η Κάλυμνος ξαναγινόταν ελληνική. Γιατί είχε γίνει έθιμο, όσοι πέθαιναν να αφήνουν ευχή και κατάρα να τους το πουν μόλις η Κάλυμνος ξαναγινόταν ελληνική.

Αφιερωμένο στους προγόνους που δρασκέλισαν τον κόσμο με το ίδιο όνειρο…

Βασίλης Γιωργαλλάς
7/3/2017