ΟΝΕΙΡΑ

Φεγγάρι μου ολόγιομο…

ακολουθείς τα βήματα μου στην άμμο, κομμάτι της ψυχής μου...

της καρδιάς μου τις αναμνήσεις…

μόνο εσύ μπορείς να δεις μέσα στη σκοτεινιά της ψυχής μου…

απόψε και πάλι θα φωτίσεις τα όνειρα μου…

Στα σκοτάδια της λύπης μου,

...τις νύχτες μου τις μελαγχολικές...

τις κάνεις κομμάτια να σκορπίσουν…

νυκτερινό ονειρογέννημα το μελανόχρυσο σου φως

στα νερά τα πελαγίσια γλυκές ανταύγειες

 μπλέκει  με μυστήριο και υποσχέσεις τη ψυχή και τη σάρκα...

Φεγγάρι μου…

κρατώ τις αχτίδες σου για την ανεξήγητη μελαγχολία της νύχτας...

…τα βράδια που μεγαλώνεις μπροστά μου σε κοιτώ και σου ζητώ υποσχέσεις για το αύριο…

Πήρα τη λάμψη σου…

την έκανα βραχιόλι στο χέρι μου… μελάνι στη πένα της ψυχής μου,

να γράψω αυτές τις γραμμές...

προσπέρασε τα δάκρυα... τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει ότι έζησα…

όσα ελπίζω ότι θα ζήσω...

Χρυσοκύανο πάντρεμα της νύχτας με το φως...

στο ακρογιάλι σε κοιτώ και ονειρεύομαι λιμάνια που ποτέ δεν έφτασα...

μου υπενθυμίζεις βασανιστικά Ιθάκες που προσπέρασα…

και εγώ σου γελώ με κατανόηση…

Φεγγάρι ολόγιομο πολυταξιδεμένο…

πεισματικά αρνιέσαι να καταλάβεις ότι  η δική μου Ιθάκη ήταν πάντα εδώ κοντά μου...

δεν την έψαξα ποτέ... με Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες δεν χρειάστηκε να παλέψω... 
τις Σειρήνες  δεν με ‘νοιαξε να ‘κούσω…

απλά τα όνειρα μου άρχιζαν…  τέλειωναν… πάντα εδώ κοντά… στη δική μου Ιθάκη... 
στην αμμουδιά της πατρίδας μου…

Φεγγάρι μου ...

σου σιγοτραγουδώ... ένα τραγούδι,

παλιό και στα μάτια μου έρχεται το κοριτσάκι με τις πλεξούδες… ολομόναχο...

να παίζει στις αμμουδιές της πόλης… της αγαπημένης… που τα φώτα… μικρά κεράκια τρεμοσβήνουν στο βάθος…

Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά…

Δεν είμαι μόνος,

μαζί της κοιτώ το φως το λαμπερό σου… ονειρεύομαι… μαζί της ταξιδεύω, προσπερνώντας τους βράχους που πετά ο Κύκλωπας…

Φεγγάρι μου…

ολόγιομο που σεργιανίζεις… λαμπερό στην εσχατιά αυτή του κόσμου…

στην απεραντοσύνη της μικρής πατρίδας…

…απόψε όταν βρεις -νυχτοπούλι στο σκοτάδι- το σημάδι του έρωτα

να το απλώσεις μέσα στα όνειρά μου…

να το κεντήσεις στην καρδιά και στο παράθυρο της

…όταν βγεις ξανά για το ταξίδι… άνθρωπος στη γης να γίνεις,

στα μάτια της μολύβι, άγγιγμα στα δάχτυλα της, φιλί στα χείλη της…

…όταν ζυγώσει η αυγή τον έρωτά της δως μου…

τ’ Απρίλη κρίνα της αυγής…

ανασεμιά στην έρημο της μοναξιάς μου…

Φεύγω... πάω στη μικρή ζεστή φωλιά μου...

εκεί υπάρχει φως για τη δική μου ψυχή...

παίρνω μαζί την Ιθάκη μου και αφήνω όσους με κρίνουν,

τις πέτρες του Κύκλωπα να κυνηγήσουν τα όνειρά μου...

Β. Γιωργαλλάς

22/8/2013