Κωνσταντίνος Κουκίδης

27 Απριλίου 1941

Ο φαντάρος Κωνσταντίνος Κουκίδης, στην Καλλιθέα μεριά του Βράχου πρέπει να υποστείλει την Ελληνική Σημαία... οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα...

Ο στρατιώτης Κώστας Κουκίδης, σήκωσε για πολλοστή φορά το βλέμμα και στύλωσε τα μάτια στη γαλανόλευκη, που ο πρωινός αέρας την έκανε να πλαταγίζει.

«Αυτό είναι το ιερό πανί, το γαλανό και τ’ άσπρο, κομμάτι απ’ ανοιξιάτικο και...» πήρε να ψιθυρίζει τα λόγια του ποιητή…

«Ο ελεύθερος άνθρωπος ποτέ δε νικιέται», ξεστόμισε δυνατά… λόγια που τα έλεγε συχνά ο δάσκαλος του… τα είχε πιστέψει... τούτο το πρωινό τα πίστευε πιότερο παρά ποτέ. 

…έπιασε το κορδόνι… έστρεψε το βλέμμα προς τα πάνω… να δει για τελευταία φορά το σύμβολο της πατρίδας του να κυματίζει στον καταγάλανο αττικό ουρανό. 

…τα μάτια του πλημμύρισαν, το γαλάζιο τ’ ουρανού έγινε γκρίζο και το περίγραμμα της σημαίας θολό…

«Αυτό είναι το ιερό πανί… το γαλανό και τα’ άσπρο…» άρχισε να λέει καθώς κατέβαζε αργά αργά τη σημαία.

Για μερικές στιγμές κοίταξε με περιφρόνηση τους εχθρούς. Ύστερα έκανε μεταβολή κι άρχισε να βαδίζει προς την άκρη του βράχου.

…όταν έφτασε στο χείλος του γκρεμού γύρισε και κοίταξε τους εχθρούς με μάτια που πετούσαν φλόγες... τυλίχτηκε την ελληνική σημαία και ρίχτηκε στο κενό...

Από το βιβλίο του Γιώργου Πολυράκη, "Οι αετοί πεθαίνουν ελεύθεροι"

Δείτε το μικρό αφιερώμα στη πιο κάτω σελίδα: 

https://www.facebook.com/photo.php?v=10201144732088719&set=vb.1482193977&type=2&theater

27 Απριλίου 2014...

Με κούρασαν οι μπλε και οι κόκκινες σημαιούλες. Με κούρασαν οι κύριοι με τις γραβάτες που με κοροϊδεύουν κάθε μέρα στο γυαλί...

Εσείς αδέρφια μπλε και Εσείς αδέρφια κόκκινα όταν Εσείς βρίζεστε... κάπου... οι τάφοι τρέμουν... γιατί ο Γρηγόρης, ο Ευαγόρας, ο Κυριάκος, ο Φώτης, όλοι όσοι πρόταξαν τα νεανικά τους στήθη απέναντι στους κατακτητές και εισβολείς, δεν έπεσαν ούτε για το ΑΓΓΕΛΑΚΙ ούτε για το ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ. Έπεσε για τη σημαία την μπλε με το λευκό σταυρό που οι μισοί την καίτε και οι άλλοι μισοί την εκμεταλλεύεστε και την καπηλεύεστε για κομματικά οφέλη και προσωπικά συμφέροντα. 

Μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον σ’ αυτή τη γη που μας μεγάλωσε...

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με τα χρώματα που βάφετε τα γήπεδα, τα καφενεία, τα κόμματα και τα σωματεία σας...

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με το δικό σας μπλε ούτε με το δικό σας κόκκινο... Αυτή η γη είναι βαμμένη με το μπλε της Ελλάδας και το κόκκινο του αίματος...

Βασίλης Γεωργαλλάς
27/4/2014