Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΡΩΑΣ 

Πέρασαν σήμερα 59 χρόνια μετά από εκείνο το χάραμα τις 1^ης του Απρίλη του 1955, από εκείνο το συναπάντημα της μοίρας, εκείνο το ανδροκάλεσμα του θανάτου, όπου μια δράκα αμούστακα παιδιά μετέτρεψαν τη σκλάβα γη σε βωμό δόξας ουρανόφταστης…

Αρχίζοντας οποιανδήποτε αναφορά για το 55 χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι ένας είναι ο μεγάλος ήρωας του, ο λαός. Το πότισε με το αίμα του και το’ θρεψε με τις θυσίες του. Δίχως τα ανώνυμα παλικάρια που σβάρνιζαν τα βουνά και τους λόγγους, λευτεριά δεν βλέπαμε. Αυτοί, οι ταπεινοί και ξεχασμένοι, μας τη χάρισαν. Μέσα από αυτά τα ανώνυμα παλληκάρια που γέννησε η Κύπρια γη, παιδιά αμούστακα πλασμένα μέσα στο πρόωρο αγροτικό μόχθο, ξεπήδησαν οι Αυξεντίου, οι Μάτσηδες, οι Παλληκαρίδιες… Αυτούς λοιπόν ας στολίσουμε με το χρυσό στεφάνι της δόξας. Στη μνήμη αυτού, του άγνωστου ήρωα –που είναι άντρας, και γυναίκα, και παιδί- ας στήσουμε το πιο λαμπρό άγαλμα της ευγνωμοσύνης μας.

Η φλόγα της λευτεριάς άσβεστη στο αργοκύλισμα των αιώνων… μέχρι κείνο το πρωταπριλιάτικο πρωινό, που μη έχοντας άλλη διορία, αρνηθήκαμε από το τραπέζι το ψωμί και το παλιό κρασί, σφίξαμε στις χούφτες των χεριών τις θυμωμένες μας κραυγές… ακόμα τούτη την Άνοιξη… Ραγιάδες… τούτο το καλοκαίρι… μέχρι να σηκωθεί η καρδιά της γης κατά τον ήλιο… 

Βάραινε στη καρδιά το παραμύθι… βάραινε στα στήθια η σκλαβιά… Η σκλαβιά να σιγόβραζε αιώνες… η σκλαβιά να υποδαυλίζει την άσβεστη του μεγάλου πόθου για λευτεριά φλόγα, να γίνεται ολοένα και πιο αβάσταχτη…

Τότε κινήσαμε να ανταμώσουμε το αίμα σας. Το αίμα σας που δεν ξεράθηκε σε μια μπουνιά γαλάζιο ουρανό, με έναν ήλιο από φωτιά, με ένα ηφαίστειο να αχνίζει στ’ ανοιχτό στέρνο. Τότε πήραμε τον δρόμο σας. Τον πανάρχαιο εκείνον δρόμο που περπάτησαν οι πρόγονοί μας πάππου προς πάππο... 

Τότε πήραμε τα βουνά βλογώντας με μπόμπες τον Απρίλη, πήραμε τα βουνά κραυγάζοντας την Άνοιξη της γης που ξέκοψε μοναδική μέσα από τους αιώνες της σιωπής… ακρίτες φρουροί, αιώνιοι εραστές της λευτεριάς… ανδροκαλέσαμε τον θάνατο και πάλι στα μαρμαρένια αλώνια του μύθου και της ιστορίας…

Και είπαμε, τούτη η Άνοιξη δεν είναι για ζωή, τούτη η Άνοιξη δεν είναι για τ’ αλέτρι και τον έρωτα... κι’ είπαμε τούτη η Άνοιξη, μυρίζει ΛΕΥΤΕΡΙΑ… 

Β. Γεωργαλλάς, 1/4/2013