Ευχές...

 Στη σημερινή καταχνιά που μας αφήνει το λυκόφως του χρόνου που μας φεύγει… πρέπει  να βρούμε το δρόμο για το ξέφωτο της ελπίδας…  το ταξίδι  ξεκινά μέσα στο Λυκαυγές της ελπίδας…  να μικρύνουμε την απόσταση ανάμεσα στο όνειρό μας και στην πραγματικότητα…

Παλεύοντας στην αμφιλύκη της μοναξιάς μας, αναζητούμε  το μονοπάτι για το ξέφωτο της ελπίδας, αναζητώντας τα όνειρα για ένα καλύτερο κόσμο…

Κάθε δύση φέρνει μια ανάμνηση... Κάθε ανατολή μια ελπίδα... Ανάμεσα στη δύση και την ανατολή υπάρχει το σκοτάδι... Το σκοτάδι να μας πνίγει… Χαθήκαμε στον φόβο ...και την ανασφάλεια... σαν ακροβάτες... ψάχνουμε ισορροπία...

Φοβάμαι...  μα επιλέγω... θα περάσω στην άλλη άκρη... θα ανάψω ένα φως... στην καρδιά μας... γιατί εκεί  που υπάρχει ο πόνος... γεννιέται  η ελπίδα…

Ας ευχηθούμε ο καινούργιος χρόνος να είναι το λυκαυγές μιας καλύτερης εποχής για μας και την μικρή γλυκιά μας πατρίδα…

Καλή Χρονιά σε όλους

Βασίλης Γιωργαλλάς

"Eν τω φώτι Σου οψόμεθα φως"

...πορευθείτε στη ταπεινή σπηλιά της Βηθλεέμ, όπου εισέρχεται και γεννάται το Φως...  
που μας είλκυσε από το σκοτάδι, που μας φώτισε και μας ζωογονεί μέσα στο φως της χάριτος...  
Κι όλοι μαζί ευφρόσυνα ομολογήσουμε ότι 

"εν τω φώτι Σου οψόμεθα φως" 

και ευγνώμονα να αναπέμψουμε την καρδιόβγαλτη δοξολογία μας

“δόξα Σοι, τω δείξαντι το φως”!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Θέμις και Βασίλης Γιωργαλλά

Ακρωτήρι Κάβο Γκρέκο

Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

Ύψος υπεράνω της θάλασσας 75 μέτρα…   Ένας βράχος αναδυθείς από το βυθό της θάλασσας, όπως μαρτυρούν τα κοχύλια απολιθωμένα στο βράχο που ίσταται επιβλητικός, χρόνια τώρα, ακρίτας φρουρός… στην ακρονότια αυτή εσχατιά του ελληνισμού…

Μοναδικό φαινόμενο ομορφιάς της φύσης… Η πανσέληνος του Δεκέμβρη… Στο δυτικό βάθος, ο Ήλιος να βυθίζεται στον ορίζοντα, ζωγραφίζοντας με χρυσοκύανες και λευκές πινελιές το περίβλημα του σύμπαντος… Από την άλλη, την ανατολική πλευρά του ορίζοντα να αναδύεται ένα ολόγιομο φεγγάρι, αφήνοντας μελανόχρυση αντιφεγγιά στο πέλαγος…

Αυτές οι απίστευτες εικόνες από ζωή.. τρυπώνουν μέσα μου… Η έννοια του χρόνου... πόσο ακόμη μπορεί να αλλάξει… Από τη γη στην αιωνιότητα… Δοξασία στο Θεό και τον άνθρωπο…

Ηλιοβασίλεμα ... και φεγγαρογέννεση… ένα τέλος μια αρχή… Κι’ όμως η θλίψη να’ ναι διάχυτη στην εικόνα της φύσης... τα πάντα γύρω μοναχικά και σιωπηλά… οι καρδιές των ανθρώπων κλειδαμπαρωμένες στην αποξένωση... το σκοτάδι να μας βυθίζει...

Παλεύοντας στην αμφιλύκη της μοναξιάς μου, αναζητώ τα όνειρα που κάναμε για ένα καλύτερο αύριο... για μια καλύτερη ζωή... και ο Ελύτης παρόν να αποτυπώνει…

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο

Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός

Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Άνθρωπου

Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

Βασίλης Γιωργαλλάς
Ακρωτήρι Κάβο Γκρέκο, 
28/12/2012

Αναφορά στον Nelson Mantela

Ο άνθρωπος που έδωσε νόημα με τον λόγο και τα έργα του στην ισότητα, την ισονομία και το σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων. Η ελευθερία και το όραμά του να καταστεί η χώρα του  θυγατέρα της Αθηναϊκής δημοκρατίας απόκτησε πρόσωπο στο πρόσωπό του Νέλσον Μαντέλα. Ζωντανό παράδειγμα του αγώνα για τα πανανθρώπινα ιδανικά. Λίγες προσωπικότητες έχουν καταφέρει να γίνουν αντικείμενο καθολικού σεβασμού από ολόκληρη την ανθρωπότητα και ο Μαντέλα είναι μία από αυτές. Αγωνιστής πολιτικών δικαιωμάτων, θεμελιωτής της ισότητας, πολιτικός κρατούμενος, χρόνια φυλακισμένος, ειρηνοποιός, μια προσωπικότητα που ενέπνευσε ένα ολόκληρο λαό να κάνει στροφή προς την αλλήλων αποδοχή και ειρήνη, ένας από τους ελάχιστους που κατόρθωσε να φτάσει δια των πράξεων του στην έννοια άνθρωπος.

Του οφείλουμε τη συνειδητοποίηση ότι η ελευθερία, η ισότητα κι ο ανθρωπισμός είναι ιδανικά για τα οποία αξίζει κανείς να παλεύει, έστω κι αν ο αγώνας είναι δύσκολος και επώδυνος. Ο Νέλσον Μαντέλα είναι πανανθρώπινο σύμβολο αδιάκοπου αγώνα για τα ιδανικά που είναι συστατικά της ζωής όλων μας.

Ο Μαντέλα πέρασε στην ιστορική αθανασία. Το έργο του μένει πίσω να εμπνέει και να φωτίζει. Δεν έχει τελειώσει ο αγώνας του. Μένει να γίνουν ακόμα πολλά. Μας έδειξε τον δρόμο. Αντί να θρηνούμε για τη φυσική απώλειά του, ας ακολουθήσουμε το δρόμο που εκείνος μας έδειξε.

Περιγράφοντας, ο καθηγητής Σταύρος Ζένιος τον πατριωτισμό, όπως το έθεσε ο Νέλσον Μαντέλα, με τη γέννηση του καινούργιου κράτους στη χώρα του, αναφέρει: «Ο νέος πατριωτισμός και το αίσθημα υπερηφάνειας, προκύπτουν όχι μόνο από την καρδιά μας αλλά και από την πρόοδο που κάνουμε για να βελτιώνουμε την ευδαιμονία όλων των κατοίκων της χώρας»." Ο Νέλσον Μαντέλα θα μπορούσε παραδειγματικά να χαρακτηριστεί όπως αναφέρει ο Σταύρος Ζένιος ως ο άνθρωπος που "λύγισε το τόξο του ηθικού κόσμου προς  το μέρος της δικαιοσύνης"…

Αναπαύου εν ειρήνη αλησμόνητε "Μαντίμπα"!

«Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»…

Κυριάκος Μάτσης: "ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα... αλλά περί αρετής".

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή, στο μοιρόγραφτο συναπάντημα της μοίρας με την αιωνιότητα, κάποιες στιγμές που μετριέται το πραγματικό μπόι του ανθρώπου.  Το μεσημέρι τις Τετάρτης 19ης του Νιόμβρη το 1958 στο Δίκωμο, το μέτρο ήταν μόνο ένα… αυτό που αναδύεται από τα βάθη των αιώνων, όπως προστάζει το φυλετικό χρωματόσωμα της φυλής μας:  

«Το αληθινό μπόι του ανθρώπου να μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς»  

Ο σταυραετός του Πενταδάκτυλου έχοντας συναίσθηση του Ιστορικού Χρέους να φυλάξει Θερμοπύλες απάντησε όπως οι τρακόσοι απαντούσαν: 

«Ελευθερίης γλιχόμενοι, αμυνεύμεθα ούτως όκως αν και δυνώμεθα» ( η λαχτάρα της ελευθερίας μας παρακινεί να τον αντιμετωπίσουμε, να αμυνθούμε, με όση δύναμη έχουμε, Θερμοπύλες 480 π.Χ., Ηρόδοτος VIII-143).

«Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»…

Άρπαξε ο αγέρας τη κραυγή του παλληκαριού και την ύψωσε στης Ρήγαινας το θρονί και μετά κατηφόρισε στη Κερύνεια, στη Μόρφου στα χωριά και τις πόλεις. Η κραυγή - προσταγή, πήρε τα βουνά και τα λαγκάδια κραυγάζοντας την άνοιξη της σκλάβας γης που ξέκοψε μοναδική μέσα από τους αιώνες της σιωπής… 

Β. Γιωργαλλάς, 19/11/2012

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το πανηγύρι συνεχίζεται… με τους πολιτικούς, τα κόμματά τους και τις γερασμένες νεολαίες τους να έχουν απλώσει την πραμάτεια τους, ξεπουλώντας τα κλεμμένα όνειρά μας. Πέρασαν τόσα  χρόνια και ακόμη το σύνθημά του Πολυτεχνείου για «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία» είναι τόσο επίκαιρο. Ο εχθρός ακόμα παραμονεύει, μετασχηματίζεται, αλλάζει πρόσωπο, τρέφεται από το φόβο και την αντιπαλότητα που μας προκαλεί… Ζούμε ξανά τις ίδιες καταστάσεις, αντικρίζουμε  τις ίδιες εικόνες... Αδιαφορήσαμε και ξεχάσαμε την ιστορία μας και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να την ξαναζήσουμε...

Δυσκολεύομαι και προβληματίζομαι να ερμηνεύσω την αντιπαράθεση που έχει δημιουργηθεί γύρω από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου. Κάθε χρόνο μου γίνεται όλο και πιο αβάσταχτο το επιχείρημα ότι εκείνος ο ξεσηκωμός έφερε τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Η «γενιά του Πολυτεχνείου» είχα πάντοτε μια συμβολική και όχι πραγματική αίσθηση, για μένα. Ως Έλληνας της Κύπρου γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είναι το Πολυτεχνείο που «έριξε» τη Χούντα, όμως δεν θα πάψει ποτέ να συμβολίζει τη μοίρα αυτού του τόπου που θέλει τους νέους σε ένα αέναο αγώνα για λευτεριά και δημοκρατία, το Πολυτεχνείο δεν παύει να είναι ιστορικό γεγονός της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν παύει να είναι ξεσηκωμός ενάντια στην δικτατορία … δεν παύει να συμβολίζει το ανυπάκουο και το απείθαρχο συναίσθημα του ανθρώπου ενάντια σε κάθε είδους αλυσίδες. Δεν παύει να είναι ένας ύμνος στο όραμα της Λευτεριάς και της Δημοκρατίας.

Μια άνοιξη θα έρθει και πάλι –εύχομαι να’ ναι σύντομα- κι ένα λουλούδι θα φυτρώσει στις αυλές μας, ένα αφηνιασμένο άλογο θα καλπάσει φεύγοντας μακριά παίρνοντας μαζί του ονόματα τραγικά, υποσχέσεις ψεύτικες, σκοτωμένα όνειρα… εκτελεσμένες ελπίδες, τη χαμένη νιότη μας...  πελώρια φίδια, τα φίδια που σέρνονται ακόμα ανάμεσα μας και τρέφονται από τον φόβο και από τη λιγοψυχιά αυτού του λαού… Όχι όμως τις μνήμες από το αίμα που χύθηκε για τη λευτεριά μας! Μαζί θα μαζέψουμε τα ερείπιά, για να ξαναχτίσουμε τη πατρίδα μας, για να ξαναπάρουμε από την αρχή τη χαμένη νιότη και τα όνειρά μας…

Θα σηκώσουμε και πάλι το κεφάλι ψηλά, θα απλώσουμε τα χέρια μας προς το φως του ήλιου στον γαλανό ουρανό της πατρίδας μας, και το αληθινό του φως θα απλωθεί  και θα κατακλύσει το σκοτάδι. Το’ χει η μοίρα της φυλής μας να πολεμάμε με θηρία και να πετυχαίνουμε νίκες, ακόμη και μέσα από τις ήττες μας, αφήνοντας  μαθήματα ανθρωπιάς  και αξιών σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Χρόνια και χρόνια στεριώσαμε σε τούτη τη γη που την ευλόγησε ο ιδρώτας και το αίμα των προγόνων μας. Σε τούτα τα χώματα φεύγει η μια γενιά κι’ έρχεται η άλλη, καθώς αργοδιαβαίνουν οι αιώνες και γράφουν τη πανάρχαια και πολυτάραχη ιστορία της φυλής μας. Άλλο από αγώνα δεν γνωρίζει η φυλή μας που έσπειρε αυτή τη γη με κόκκαλα ηρώων και την πότισε με αίμα γενναίων.

Ας αφουγκραστούμε για ακόμα μια φορά τους στίχους του Βάρναλη…

Απ’ τα τσακάλια, όμως δεν γλυτώνεις μ’ ευχές η παρακάλια…

Θέλει πάλη, θέλει αγώνα, θέλει δύναμη και γνώση, μόνο έτσι τον νικάς τον φασισμό, μόνο έτσι σηκώνεις κεφάλι.

Β. Γιωργαλλάς

17/11/2013

Να ψαχουλευει το χθες, να διερευνα το παρων και να οραματιζεται το μελλον…

Πρόκληση για την εκπαίδευση του σήμερα η συμβολή στη διαμόρφωση του «ενεργού πολίτη». Του πολίτη που να συμμετέχει ενεργητικά σε μια δημοκρατική κοινωνία, να αυτενεργεί και να επικοινωνεί με τους συμπολίτες του, να είναι συνεργάσιμος, ευέλικτος και  αποφασιστικός. Να αξιολογεί τα μηνύματα που τον βομβαρδίζουν καθημερινά και να τα χρησιμοποιεί για να διευρύνει τους ορίζοντές του. 

Να ψαχουλεύει το χθες, να διερευνά το παρών και να οραματίζεται το μέλλον…

Τρεις λοιπόν οι στόχοι της εκπαιδευτικής μας πορείας: 

Η κατάλληλη εκπαίδευση των μαθητών ώστε να διατηρήσουν ό,τι καλύτερο υπάρχει από το παρελθόν, να αναγνωρίζουν τις επιταγές του τώρα και να τους κάνει διορατικούς ώστε να είναι ικανοί να λύνουν τα προβλήματα και να ξεπερνούν τις δυσκολίες που θα συναντήσουν στην πορεία της ζωής τους.

Β. Γιωργαλλάς

12/11/2013

Ο μεγαλύτερος εχθρός της εξουσίας είναι ο καλλιεργημένος άνθρωπος...

Οι επιδιώξεις μας και τα όνειρά μας χαρακτηρίζονται από το κυνήγι του εφήμερου και την αισθητική ευτέλεια... γίναμε σκληρόκαρδοι, θύματα της απληστίας, της αλαζονείας και των μικροπρεπών συμπεριφορών... γίναμε ακολουθητές συνθημάτων... εξοστρακίσαμε ό,τι σηματοδοτεί την αξιοπρέπειά μας... προσκολληθήκαμε άκριτα σε θεωρίες και τσιτάτα εγκαταλείποντας τη γόνιμη αμφισβήτηση, την ελεύθερη σκέψη, την έρευνα και την αναζήτηση... τρομάξαμε απέναντι στις κραυγές των δογματικών με αποτέλεσμα να συρόμαστε προς τις απόψεις τους ή να σιωπούμε... και τέλος υιοθετήσαμε σε πάμπολλους τομείς της ζωής μας τη φανατική θέση:

ή είσαι μαζί μας ή είσαι με τους άλλους, αντίπαλος.

Όσο για το τι θα μας βγάλει από τον βούρκο όπου πέσαμε, υπάρχει μόνο ένας δρόμος: 

να στρέψουμε το βλέμμα μας και να επιδιώξουμε να στρέψουν το βλέμμα τους και οι νέες γενιές προς την κατεύθυνση της καλλιέργειας της ψυχής και του πνεύματος.

Γιατί, πέρα από την άλλη πρόσληψη της ζωής που μας προσφέρει η εσωτερική καλλιέργεια, ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε εξουσίας και κάθε βάρβαρης πολιτικής, συνάμα και ο φρουρός της αξιοπρέπειάς μας, είναι ο καλλιεργημένος άνθρωπος…

Γιάννης Καλπούζος (Ουρανόπετρα), συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη (18/3/2013)

Το ανδροκάλεσμα του θανάτου...

Πέρασαν 55 χρόνια από εκείνο το χάραμα τις 2 Σεπτεμβρίου του 1958, από εκείνο το συναπάντημα της μοίρας, εκείνο το ανδροκάλεσμα του θανάτου, όπου τέσσερις σταυραετοί μετέτρεψαν ένα ταπεινό αχυρώνα σε βωμό δόξας ουρανόφταστης. 55 ολόκληρα χρόνια και το μεγάλο ερώτημα να γυροφέρνει τον ορίζοντα:

Πρέπει οι νέες γενιές να μάθουν και να διδαχθούν τη θυσία για λευτεριά ως αρετή, -υπέρτατο καθήκον, κατά τον Πλάτωνα- ή αρετές όπως αυτή θεωρούνται εθνικιστικοί φραγμοί στην όδευση προς την νέα πολυπολιτισμική κοινωνία, που μας υπόσχεται ότι θα μας οδηγήσει με ασφάλεια σε μια πιο ειρηνική, δίκαιη και ευημερεύουσα κοινωνία;

Β. Γιωργαλλάς
2/9/2013

«Η ειμαρμένη είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις. Ώρες για κούφιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις δεν απέμειναν. Ούτε καταδέχονταν τέτοια οι σταυραετοί. Γύρω από τον Αχυρώνα επικράτησε εντάφια σιγή εκείνες τις στιγμές. Οι Εγγλέζοι ταμπουρώθηκαν πίσω από τοίχους, δόμες. Πήραν θέσεις σε μπαλκόνια, βεράντες, στέγες. Ξάπλωσαν στα χαντάκια. Το μυστικό απλώθηκε σ' όλο το χωριό. Το Λιοπέτρι σώπαινε και καρτέραγε. Μια κουφόβραση κυριαρχούσε που προμήνυε το σεισμό. Κι έσπασε η τραγική σιωπή από τη φωνή του μεγαφώνου: 

- Παραδοθείτε.

- ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, αντιλάλησαν οι αιώνες.

…Ο Ανδρέας Κάρυος κι ο Χρίστος Σαμάρας έπεσαν ο ένας κοντά στον άλλο κατά το νότο. 0 δάσκαλος, ο Φώτης Πίττας προς την ανατολή. Κι ο Ηλίας Παπακυριακού βρέθηκε προς το βορρά…

...Έφτασε ως τ' Αυγόρου ο σάλαγος της μάχης. Κι η μάνα του Κάρυου βγήκε στην αυλή και φώναξε:

- Δύναμην, γιέ μου. Δύναμην, Να πεθάνεις λεβέντης!» 

Πηγή:  http://www.freehellenes.org/keimena/kypros/kypros.htm

Η σκυταλοδρομία του θανάτου 
http://www.youtube.com/watch?v=OjBSDfKGTVM#t=154

ΟΝΕΙΡΑ

Φεγγάρι μου ολόγιομο…

ακολουθείς τα βήματα μου στην άμμο, κομμάτι της ψυχής μου...

της καρδιάς μου τις αναμνήσεις…

μόνο εσύ μπορείς να δεις μέσα στη σκοτεινιά της ψυχής μου…

απόψε και πάλι θα φωτίσεις τα όνειρα μου…

Στα σκοτάδια της λύπης μου,

...τις νύχτες μου τις μελαγχολικές...

τις κάνεις κομμάτια να σκορπίσουν…

νυκτερινό ονειρογέννημα το μελανόχρυσο σου φως

στα νερά τα πελαγίσια γλυκές ανταύγειες

 μπλέκει  με μυστήριο και υποσχέσεις τη ψυχή και τη σάρκα...

Φεγγάρι μου…

κρατώ τις αχτίδες σου για την ανεξήγητη μελαγχολία της νύχτας...

…τα βράδια που μεγαλώνεις μπροστά μου σε κοιτώ και σου ζητώ υποσχέσεις για το αύριο…

Πήρα τη λάμψη σου…

την έκανα βραχιόλι στο χέρι μου… μελάνι στη πένα της ψυχής μου,

να γράψω αυτές τις γραμμές...

προσπέρασε τα δάκρυα... τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει ότι έζησα…

όσα ελπίζω ότι θα ζήσω...

Χρυσοκύανο πάντρεμα της νύχτας με το φως...

στο ακρογιάλι σε κοιτώ και ονειρεύομαι λιμάνια που ποτέ δεν έφτασα...

μου υπενθυμίζεις βασανιστικά Ιθάκες που προσπέρασα…

και εγώ σου γελώ με κατανόηση…

Φεγγάρι ολόγιομο πολυταξιδεμένο…

πεισματικά αρνιέσαι να καταλάβεις ότι  η δική μου Ιθάκη ήταν πάντα εδώ κοντά μου...

δεν την έψαξα ποτέ... με Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες δεν χρειάστηκε να παλέψω... 
τις Σειρήνες  δεν με ‘νοιαξε να ‘κούσω…

απλά τα όνειρα μου άρχιζαν…  τέλειωναν… πάντα εδώ κοντά… στη δική μου Ιθάκη... 
στην αμμουδιά της πατρίδας μου…

Φεγγάρι μου ...

σου σιγοτραγουδώ... ένα τραγούδι,

παλιό και στα μάτια μου έρχεται το κοριτσάκι με τις πλεξούδες… ολομόναχο...

να παίζει στις αμμουδιές της πόλης… της αγαπημένης… που τα φώτα… μικρά κεράκια τρεμοσβήνουν στο βάθος…

Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά…

Δεν είμαι μόνος,

μαζί της κοιτώ το φως το λαμπερό σου… ονειρεύομαι… μαζί της ταξιδεύω, προσπερνώντας τους βράχους που πετά ο Κύκλωπας…

Φεγγάρι μου…

ολόγιομο που σεργιανίζεις… λαμπερό στην εσχατιά αυτή του κόσμου…

στην απεραντοσύνη της μικρής πατρίδας…

…απόψε όταν βρεις -νυχτοπούλι στο σκοτάδι- το σημάδι του έρωτα

να το απλώσεις μέσα στα όνειρά μου…

να το κεντήσεις στην καρδιά και στο παράθυρο της

…όταν βγεις ξανά για το ταξίδι… άνθρωπος στη γης να γίνεις,

στα μάτια της μολύβι, άγγιγμα στα δάχτυλα της, φιλί στα χείλη της…

…όταν ζυγώσει η αυγή τον έρωτά της δως μου…

τ’ Απρίλη κρίνα της αυγής…

ανασεμιά στην έρημο της μοναξιάς μου…

Φεύγω... πάω στη μικρή ζεστή φωλιά μου...

εκεί υπάρχει φως για τη δική μου ψυχή...

παίρνω μαζί την Ιθάκη μου και αφήνω όσους με κρίνουν,

τις πέτρες του Κύκλωπα να κυνηγήσουν τα όνειρά μου...

Β. Γιωργαλλάς

22/8/2013

Μια νέα γενιά των 4 ευρώ την ώρα…

Προσμένοντας τι; …να κατέβει ο "από μηχανής Θεός" και να δώσει λύση. Σήμερα.....δεν έχω καταλάβει ακόμη αν έχει έλθει τελικά... δε ξέρω είμαι πολύ μπερδεμένος όπως όλοι μας!!! Λυπάμαι που δεν μπορώ, δεν έχω λόγια να εκφράσω αυτό που νιώθω τόσες μέρες... μάλλον βλέπω να στερεύει η ελπίδα και αυτό με φοβίζει πραγματικά, όχι για μένα αλλά για κάθε νέο άνθρωπο, για τα παιδιά μας!!! Νέοι «όμηροι» του ίδιου τους του ονείρου!… με άδεια όνειρα… με άδειες τσέπες!!! Σε μια περίοδο όπου μελέτη του Κυπριακού Ινστιτούτου Στατιστικολόγων δείχνει ότι οι νέοι της Αμμοχώστου επιδεικνύουν την μεγαλύτερη επιθυμία για μετανάστευση…

Αισθάνομαι να είμαι παίκτης σε ένα παιχνίδι όπου οι κανόνες του αλλάζουν συνεχώς. Τόσο εμείς όσο και τα πράγματα έχουν χάσει το συμπαγές τους. Στόχος μας δεν είναι η συγκρότηση μιας ταυτότητας, αλλά η παράκαμψή της - η αποφυγή κάθε προσήλωσης και κάθε δέσμευσης. Ο πολιτισμός μας έπαψε από καιρό να αποτελεί κουλτούρα αναπαραστάσεων, αλλά ομοιωμάτων. 

Ακολουθώντας πιστά το μνημονιακό ρόλο που μας ανάθεσε η παραπαίουσα από ιδανικά και οράματα, πλουτοκρατική γερασμένη Ευρώπη, ξεχάσαμε από καιρό ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος»... 

...φθειρομένης της ανθρωπότητας υπό αποξενώσεως και υπό εγκλεισμού εις το προσωπικόν εκάστου κουβούκλιον... 

Β. Γιωργαλλάς
19/8/2013

Τάσος Μάρκου...

…τα όνειρά σου, απροσκύνητε στρατηλάτη, σκλαβωμένα στις αετοράχες του Πενταδάκτυλου μοιάζουν πατημασιές ελληνικών αιώνων που πέρασαν απ’ αυτή τη γη μονολογώντας… εδώ είναι Ρωμιοσύνη…

Να ‘μαστε πάλι αδελφέ. Καθόμαστε απέναντι, στην ίδια πλατεία, εγώ μέσα στη ζεστασιά για καφέ, εσύ έξω, με τα μανίκια ανασηκωμένα, άτρωτος από το κρύο, φρουρός. Τα μάτια μας κοιτάζουν τον ίδιο δρόμο που περνά από μπροστά μας και είναι αδειανός. Κόσμος πάει κι έρχεται μέσα σε μία νεκρική σιγή. Λες και δεν  υπάρχουν παιδιά τριγύρω μας, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει ζωή… Εσύ εκεί, απέναντι, και εγώ λίγο πιο πέρα, απόμακροι κοιτάζουμε στο βάθος του δρόμου, αναστενάζοντας με μάτια βουρκωμένα, με τα βλέμμα βουβό... 

Σηκώνω το βλέμμα μου και ψάχνω να βρω το δικό σου. Δυσκολεύομαι μέσα σε ετούτη την καταχνιά. Σε φαντάζομαι μικρό παιδί, να τρέχεις ανέμελος στις αλάνες και τα βράδια παίζοντας κρυφτό, να παίρνεις τον ουρανό με τα αστέρια να τον κάνεις σεντόνι να σκεπάζεις τα όνειρά σου, εκείνα τα ζεστά καλοκαίρια της νιότης σου...

Σήμερα, μείναμε να κοιταζόμαστε σαν δυό ξένοι. Σηκώνω το φλυτζάνι μου, πίνω τη τελευταία ρουφηξιά και διστακτικά σηκώνομαι κι έρχομαι απέναντι, κοντά σου. Σμίγω τη μοναξιά μου με την δική σου και αναρωτιέμαι, πως γίναμε έτσι. Βουβοί… σκυθρωποί… δίχως κανένα όνειρο... Μας τα ‘κλεψαν κι αυτά, αδελφέ μου, οι πραματευτάδες της ζωής και τα ξεπούλησαν στα παζάρια, στους πάγκους που οι γύφτοι άπλωσαν να προσφέρουν την κλεμμένη πραμάτεια τους στους ξένους.

Πώς καταντήσαμε έτσι αδελφέ; Κάποτε σ’ αυτή τη πλατεία  χορεύαμε στα πανηγύρια ολόρθοι, περήφανοι... Κάποτε, τότε που υπήρχαν μπέσα και ανθρωπιά… Κάποτε, που πιάναμε την πέτρα και την στύβαμε…

Χτυπάει τ’ αϊ Γιώργη η καμπάνα. Γυρίζω και σε κοιτάζω ξανά, επίμονα. Ψάχνω το βλέμμα σου να δω τι υπάρχει εκεί μέσα, αν αυτός ο ατίθασος που μου ’λαχε να γνωρίσω μέσα από τις ατέλειωτες αναζητήσεις της νιότης μου, βρίσκεται ακόμη εκεί. Ψάχνω να βρω το λιοντάρι, ψάχνω να βρω τη ματιά που άνοιγε τα βουνά στο πέρασμά της. Σε φαντάζομαι και εσένα  νέο κι ερωτευμένο, να γελάς γεμάτος νιάτα και ζωή να νιώθεις δικό σου όλο το κόσμο. Τότε… Σήμερα… γίνεσαι μάρτυρας ενός άλλου κόσμου, αδελφέ μου, φερμένου από αλλού, από λιμοκοντόρους που κάνανε το ψέμα δουλειά και που πληρώνονται με τον δικό μας τον ιδρώτα… με το δικό σου αίμα…

Εσύ κοιτάς στον δρόμο. Γνωρίζεις πολύ καλά, όπως κι εγώ, πως ετούτος ο δρόμος μας περιμένει. Πως δεν έχουμε άλλο από το να τον ακολουθήσουμε. Κατεβάζεις το τουφέκι από τον ώμο, μου χτυπάς την πλάτη και σηκώνεσαι. Εγώ θα ξεκινήσω, μου λες. Αν θέλεις έρχεσαι. Θα είναι πιο εύκολος ο δρόμος, αν είμαστε μαζί. Στην άκρη του βρίσκεται το χρέος... Το χρέος στην φυλή που μοιάζει να χάνεται... Το χρέος  στο παιδί που του ‘κλεψαν τα όνειρα του. Το χρέος στους χθεσινούς και στους αυριανούς. Το χρέος στο χώμα που μας καρτερά. Το χρέος στην ψυχή που λιώνει. Μα πιότερο το χρέος στην πίστη και στον Θεό που μας έκανε την τιμή να περπατήσουμε αυτό τον δρόμο, να τον ευχαριστήσουμε για τον αγώνα τον καλό που μας προσφέρει και να τον δοξάσουμε με όση τιμή κρύψαμε μέσα στην καρδιά μας.

Το χρέος, γραμμένο με το άλικο σου αίμα, περήφανε, απροσκύνητε στρατηλάτη, που αρνούμενος να παραδώσεις τη πατρώα γη έμεινες εκεί, έτσι όπως σε έταξε η προγονική αρετή, να διαφεντεύεις του Πενταδάκτυλου τα ματωβαμμένα βουνά… «άτρωτος από βόλια εχθρικά,  Ήρωας και Μάρτυρας μαζί, σέρνοντας στον ώμο ένα σταυρό πελώριο, που εθελούσια φορτώθηκες ολομόναχος, για να εξαγνίσεις λάθη και  πάθη και  μια εθνική προδοσία. Και μ’ ένα θρύλο ν’ αγκαλιάζει το όνομά σου, -όπως το θρύλο του μαρμαρωμένου Βασιλιά - θα βρίσκεσαι πάντοτε εκεί, εμπροσθοφυλακή στην κατεχόμενη Πατρίδα, για να ψιθυρίζουμε με δέος το όνομά σου και να θυμόμαστε το βαρύ εθνικό χρέος, που μας προσμένει...» (Μυρτιώτης, 1996).

Ετούτο είναι το χρέος μας, αδελφέ, και αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε. Το ξέρεις. Κι όσο αργούμε να ξεκινήσουμε, τόσο σκοτεινιάζει ο ουρανός από τους δαίμονες που χορεύουν τριγύρω μας. Κι όσο αργούμε να βάλουμε μπρος, τόσο και λιγοστεύει ο χρόνος που μας απομένει.

Σε κοιτώ βουβά. Που το βρήκες όλο αυτό το κουράγιο, αδελφέ; Σηκώνομαι και ξεκινώ. Καλός ο καφές, μα ετούτος ο δρόμος δεν φεύγει. Θα είναι πάντα εδώ. Μήτε το χρέος φεύγει κι όσο περνά η ώρα όλο και βαραίνει. Πίνω μια γουλιά κουράγιο από την ανεξίτηλη πηγή της ψυχής σου, και εσύ με κοιτάς με τη αέναη ελληνική ματιά σου. Ξάφνου, σαν να διάβασες τη σκέψη μου στέκεσαι δίπλα μου… ξεκινάμε... Ξεκινάμε να συναντήσουμε τα όνειρά σου στις σκλαβωμένες αετοφωλιές του Πενταδάκτυλου… Αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε, το ξέρουμε και οι δυό…

Ευλογημένος να  'σαι αδελφέ, επειδή μου έμαθες όσα δεν ήξερα κι επειδή μου έριχνες φως στο σκοτάδι όταν δεν έβλεπα, τις ατέλειωτες νύκτες της μοναξιάς μου. Θα ψαχουλέψω τα όνειρά σου υψιπέτη αδελφέ μου, αγονάτιστε και απροσκύνητε  Έλληνα στρατηλάτη και θα βρω το κουράγιο να τραβήξω το δρόμο σου…

Τέλος στην στάση της ζωής μας, λοιπόν... Ήρθε η ώρα να πάρουμε τα όνειρά μας πίσω... Ήρθε η ώρα να περπατήσουμε τον δρόμο σου που από πάντα μας περίμενε… Κι αν είναι βαρύς για τα χρόνια μας, δεν φταίει αυτός, αλλά εμείς, που δεν αποφασίσαμε να τον διαβούμε πιο νέοι…

Μέσα σε αυτόν τον θόρυβο της σιωπής που μας ζώνει, πρέπει να βρούμε την καθαρότητα από το φως της ψυχής μας και συνάμα να πάψουμε να κοιτάζουμε κάτω και να σηκώσουμε το βλέμμα μας στ’ αστέρια, να τολμήσουμε να κοιτάξουμε μέσα από την προσευχή μας τον ήλιο και το φως που θα διώξει το σκοτάδι της σύγχυσης στο οποίο σήμερα είμαστε βυθισμένοι. Να τολμήσουμε να δούμε στον καθρέφτη το τραγικό μας είδωλο, που κομμένο στα δύο αλληλοσπαράσσεται και μας καταστρέφει.

Βασίλης Γιωργαλλάς

26/1/2013

Αμμόχωστος 1974...

Το 146 π.Χ. ο Διαίος και ο Κριτόλαος, οι δύο στρατηγοί της Αχαϊκής Συμπολιτείας, πολέμησαν καὶ έπέσαν εὐκλεῶς προτάσσοντας τα στήθη τους στις Ρωμαϊκές λεγεώνες, τοὺς πανταχοῦ νικήσαντας μὴ φοβηθέντες...

Ὑπὲρ τῆς Ἀχαϊκῆς Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Ἀνδρεῖοι σεῖς ποὺ πολεμήσατε καὶ πέσατ᾿ εὐκλεῶς

τοὺς πανταχοῦ νικήσαντας μὴ φοβηθέντες.

Ἄμωμοι σεῖς, ἂν ἔπταισαν ὁ Διαῖος κι ὁ Κριτόλαος.

Ὅταν θὰ θέλουν οἱ Ἕλληνες νὰ καυχηθοῦν,

«Τέτοιους βγάζει τὸ ἔθνος μας» θὰ λένε

γιὰ σᾶς. Ἔτσι θαυμάσιος θά ῾ναι ὁ ἔπαινός σας.

Κ. Π. Καβάφης

Το 1974, απόντων του Διαίου και του Κριτόλαου, η αγαπημένη πόλη, μόνο με τους 32 εφέδρους να την υπερασπίζονται, έχοντας μοναδική επιλογή  να χαθούν αμαχητί ή να υποχωρήσουν... Δίνουν τον ύστατο χαιρετισμό στην υποστολή της γαλανόλευκης στα αέναα ελληνικά ακρογιάλια της πόλης του Ευαγόρα...

15 Αυγούστου 1974…

Η Αμμόχωστος, προδομένη, παραδόθηκε αμαχητί στους Τούρκους εισβολείς, οι οποίοι μπήκαν ανενόχλητοι στην πόλη του Ευαγόρα, που έμοιαζε πόλη-φάντασμα από την εγκατάλειψη.

Η Αμμόχωστος μας υπενθυμίζει την προσήλωσή μας στα πανάρχαια χώματα των Αχαιών και μαστιγώνει τη νοσταλγία μας για επιστροφή. Η Αμμόχωστος παραμένει ζωντανή στη μνήμη και την καρδιά μας, ένα όνειρο που ρυμουλκεί την ελπίδα της δικαίωσης...

Β. Γιωργαλλάς

15/8/2013

«...παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου, Δέσποινα του κόσμου...»

15 Αυγούστου - Κοίμηση της Θεοτόκου.  Για τους Έλληνες το πρόσωπο της Παναγίας έχει συνδεθεί με τους αγώνες του έθνους και ο ελληνικός λαός την τιμά και τη σέβεται περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο. Χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της, να γίνει η «μεσίτρια»  για τη δική μας σωτηρία… 

Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

Αυτή η ιδιαίτερη λατρεία για την Παναγία φαίνεται και από τα εκατοντάδες προσωνύμια που της έχουν αποδώσει, αλλά και από τα αναρίθμητα προσκυνήματα ανά την επικράτεια. Ξεχωριστό μνημείο η Παναγιά του Σουμελά, ο Πανάγιος Τάφος της ποντιακής χριστιανοσύνης.

Η Ιερά Αυτοκρατορική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου του Σουμελά. Το σεπτότερο λείψανο του ποντιακού Ελληνισμού. Ένα άγιο κουφάρι ενσωματωμένο στη χαρακιά του μονόλιθου βράχου.

Μεταφέρω την περιγραφή του Κ. Παπαμιχαλόπουλου, όπως την αναφέρει στο βιβλίο του «Γη του Πόντου» ο Δημήτρης Ψαθάς (σελ. 194).

«... ΄Ύψος ενταύθα υπέρ την θάλασσαν 1320 μέτρα. Οίον κατασκεύασμα της φύσης και της τέχνης! Οία η μεγαλοπρέπεια της θέας αυτού! Οία η εξ αυτού εκγιγνομένη εις την ψυχήν κατάπληξις! Οίον δε και το εντεύθεν θέαμα προς τα κάτω, όπου χαίνει η βαθεία χαράδρα και προς τα άνω, όπου εξακολουθεί υψούμενος ολοκάθετος και κοίλος ο μέγας βράχος επί εκατοντάδες μέτρων! Οία η θέα προς τα απέναντι ωραία βουνά, κατάφυτα, ποικίλα το χρώμα, αλλά πάντοτε πράσινα! Και ο Πυξίτης ακούεται μέχρι ημών, εις τούτο το ύψος, ερίγδουπος. Ότε δε εις ταύτας, τας εκ των πρώτων στιγμών ισχυράς εντυπώσεις προσετέθει και ο ήχος των κωδώνων, κρουομένων συνήθως επί τη αφίξει ξένων, και η αντήχησις εις τας φαινομένας πλευράς των βουνών και τας αφανείς ρωγμάς των χαραδρών, τότε υπερκόσμιον αίσθημα κατέλαβε την ψυχήν μου και ενενθυμήθην ότι είχε πληρέστερα δίκαιον ο Φαλμεράυερ εκείνος, ο περιηγηθείς το πλείστον της Ευρώπης και της Ανατολής και γνωρίσας πλείστας άλλας χώρας του κόσμου... ...λέγων εν κατακλείδι της περιγραφής των πέριξ της θέσεως της Ιεράς Μονής ταύτης: Ουδέν μέρος τυγχάνει εν τω κόσμω ποσφορώτερον προς ίδρυσιν τοιούτου θρησκευτικού αναχωρητηρίου, ή οι πλήρεις μαγείας δρυμώνες του κολχικού όρους Μελά»

Β. Γιωργαλλάς

15/8/2013

THE ROAD NOT TAKEN - Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΞΑ

Robert Frost, 1920

Δύο δρόμοι χώριζαν σ’ ένα χρυσαφένιο δάσος, 

Και προς λύπη μου και τους δυο να ταξιδέψω δεν μπορούσα

Και καθώς ήμουν ταξιδευτής μονάχος, κάθισα πολύ ώρα 

Κοιτάζοντας τον ένα, όσο να χαθεί στο βάθος 

Μέχρι κει που χανόταν στη στροφή στα άγρια χόρτα, 

Μετά πήρα τον άλλον, πού ’ταν το ίδιο όμορφος κι εκείνος, 

κι ίσως να είχε πιο πολλούς λόγους για να διαλεχτεί ,

Καθότι χορταριασμένος, ζητούσε να περπατηθεί, 

κι ας έδειχνε πως από περαστικών το πόδι δεν ήταν πατημένος

και το πέρασμα τους φαινόταν περίπου το ίδιο, 

Και οι δύο εκείνο το πρωί ήρεμοι ανοίγονταν μπροστά μου

Με φύλλα αγνά κι απάτητα από ανθρώπινο ποδάρι,

Ω, φύλαξα τον πρώτο για κάποια άλλη μέρα! 

Και γνωρίζοντας όμως πως ο ένας δρόμος σ’ άλλον σε οδηγεί, 

Αμφέβαλα εάν θα επέστρεφα ποτέ ξανά. 

Θα το διηγούμαι μ’ ένα στεναγμό αυτό

Κάπου για πολλά, πολλά χρόνια μετά: 

Δύο δρόμοι χώριζαν σ’ ένα δάσος, 

Εγώ πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο

Και αυτό ήταν που έκανε όλη την διαφορά...

Κάποιοι επιλέγουμε και αυτό το δρόμο... ή μόνο αυτό το δρόμο...
Όπως και να’ χει είναι "ο δρόμος ο λιγότερο περπατημένος" αλλά και ο πιο ελεύθερος και ανεξάρτητος.

Β. Γεωργαλλάς
11/8/2013