Του Μωριά ο Γέρος

Ήτανε, λέει μήνας Ιούνιος, παλιά πολύ παλιά, στα 1822… Ο Δράμαλης με ασκέρι 30000 νοματαίους φτάνει αντουφέκιστος στο Μοριά… Ο Μαυροκορδάτος δίνει δίμηνη άδεια απουσίας στον εαυτό του … Ο Κωλέττης με έγγραφο ονομάζει προδότη τον Κολοκοτρώνη… και οι πολιτικάντηδες μπαίνουν στα καράβια και εγκαταλείπουν το Ναύπλιο αφού πρώτα βγάζουν προκήρυξη καλώντας το λαό … «είτε όλοι να σκοτωθείτε, είτε να λευτερωθούμε». Το Ανάπλι πέφτει από πενήντα καβαλαραίους… Ο Δράμαλης στέλνει μήνυμα στη Μεγάλη Πύλη ότι «έπνιξε το χαΐνη-ζορμπαλίκι» και ο Άγγλος Πρέσβης διαβιβάζει τα συχαρίκια στον Ρεΐζ Εφέντη… όλα δείχνουν να χάνονται…

Όμως, γράφει ο Φωτιάδης…

Είναι κάτι γέρικα πλατάνια, που πάνω τους κύλησαν οι αιώνες με τις αντάρες, τους ανεμοστρόβιλους, τις μπόρες, τα χαλάζια και τ’ αστροπελέκια τους κι αυτά ορθώνονται πάντα περήφανα κι ακατάλυτα. Ε, τέτοιος ήταν κι ο Κολοκοτρώνης. Γι αυτό και ο λαός τον είπε Γέρο του Μοριά. Κυνηγημένος, τότες από τους πολιτικάντηδες και τους κοτζαμπάσηδες μας, ορθώθηκε ατρόμητος αντίκρυ στην καταιγίδα. Όταν κανείς πια δεν κυβέρναγε κι όλα φαίνονταν χαμένα, τρέχει παντού, γκαρδιώνει, φοβερίζει, προστάζει, ενθουσιάζει.

Ο λαός σ’ αυτόν πια ελπίζει κι αυτόν εμπιστεύεται. Απ’ όπου κι αν περνάει τον κοιτάζουν με θαυμασμό και με δάκρυα στα μάτια… Σώσε μας, Γέρο!

Πέρασαν από τότες 191 χρόνια. Τα διαβάζει κανείς αυτά και κλαίγει η καρδιά του, βλέποντας το πώς φέρνονται τα τζάκια κι οι πολιτικάντηδες στους ήρωες που μας λευτέρωσαν… στον απλό λαό που ανέκαθεν θυσιάζει τα παιδιά του στο βωμό της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ!!!

Β. Γεωργαλλάς 25/3/2013