Αντίο φίλε...

Στο άκουσμα του χαμού σου γκρεμίζεται ο κόσμος, τα γόνατα λυγίζουν, η ανάσα γίνεται βαριά και τα μάτια βουρκώνουν… Γιατί;  Γιατί οι άνθρωποι να πεθαίνουν νέοι… αναπάντητα γιατί, που με γεμίζουν με αγωνία και Ιερό Δέος… ίσως και τρόμο… κάτι που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει…

Έρχονται στο μυαλό μου οι ίδιες αγωνίες που γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στο Ζορμπά, μετά το χαμό της μαντάμ Ορτάνς…

«Ο Ζορμπάς κοίταξε τ' αστέρια, με το στόμα ανοιχτό, σα να τά 'βλεπε για πρώτη φορά.

-Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκινημένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα έκαμε; Γιατί τα έκαμε; Και πάνω απ' όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά ήταν γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;

-Δεν ξέρω, Ζορμπά! αποκρίθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό πράμα, το πιο απαραίτητο, και δεν μπορούσα να το εξηγήσω.

-Δεν ξέρεις! έκαμε ο Ζορμπάς και τα μάτια του γούρλωσαν…

Σώπασε λίγο, άξαφνα ξέσπασε:

-Τότε τι ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; Άμα δεν λένε αυτό τι λένε;

-Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δεν μπορεί ν' απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, Ζορμπά, αποκρίθηκα».

Κάποτε σε ρώτησα πόσο εύκολη ήταν η απόφαση να πάεις στη Τραπεζούντα…

«Βάσε, στην αρχή δύσκολη… και οι δικοί μου ανησυχούσαν… πήγα στον πνευματικό μου, ο οποίος μου είπε: Να πάς, σίγουρα να πας… διότι όπως λέει το Ευαγγέλιο, στα χώματα αυτά όταν θα πάψουν να μιλάνε οι άνθρωποι θα μιλάνε οι πέτρες…»

Προγραμματίζαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Εγώ έλεγα μέχρι τη Παναγιά του Σουμελά. Εσύ ήθελες και λίγο πιο πέρα. Στις κατακόμβες της Καππαδοκίας, που μου περίγραφες με τόσο ενθουσιασμό. Τώρα εσύ έφυγες για το ταξίδι στην αιωνιότητα… Καλέ μου φίλε, αν κάποτε με αξιώσει ο Θεός να κάνω αυτό το ταξίδι, είμαι σίγουρος πως θα είσαι μαζί μου…

Μιλάς στα παιδιά του Αθλητικού Ομίλου του Γυμνασίου Ειρήνης και Ελευθερίας… Παραμονή των τριών Ιεραρχών... τους μιλάς με πάθος για τους Άγιους Πατέρες... Τους μιλάς για σένα όταν ήσουν μικρό παιδί… σου άρεσαν τρία πράγματα… το ποδόσφαιρο, τα γράμματα και η εκκλησία… τους λες ότι πρέπει να δουλέψουν σκληρά για να γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές,  μα πάνω από όλα είναι πιο σημαντικό να γίνουν καλοί άνθρωποι… τους λες ότι πρέπει να διαβάζουν για να είναι καλοί μαθητές… τους λες ότι δεν πρέπει να ξεχνούν να ευχαριστούν το Θεό, να προσεύχονται και να εκκλησιάζονται συχνά… Και είσαι εκεί μπροστά τους… με μια σπάνια εγκόσμια γαλήνη, όχι μόνο να τους λες αλλά να τους δείχνεις… να γίνουν σαν εσένα… ένα ζωντανό παράδειγμα… καλού αθλητή, καλού μαθητή, καλού Χριστιανού… καλού άνθρωπου…

Θα μας λείψεις καλέ μου φίλε… θα μας λείψει το τεράστιο χαμόγελό σου… θα μας λείψει το πρότυπο ανθρώπου που κουβαλούσες μέσα σου…

«Βάσε, είναι δύσκολο να έχεις δυο πατρίδες…». Προβληματίζεσαι πια πατρίδα να διαλέξεις, δύσκολή επιλογή… και τότε συναντάς την αιώνια πατρίδα, στο συναπάντημα της αιώνιας μοίρας σου… στις ουράνιες πασχαλιές του παραδείσου…

Αναπαύου εν ειρήνη στις γειτονιές των αγγέλων, αγαπημένε φίλε, εύχομαι ο μεγαλοδύναμος να δώσει βάλσαμο παρηγοριάς στην αγαπημένη σου Ιρένα και φώτιση στα αγαπημένα σου αγγελούδια, την Εύα και τον Λάζαρο… σε όλους εμάς που σε γνωρίσαμε να δώσει το κουράγιο να σηκώσουμε το κεφάλι να σε κοιτάξουμε… να δούμε στη μορφή σου το είδωλό μας… να πάρουμε κάτι από την γαλήνια σου μορφή… το Λήθαιο ποτάμι να μην διαβούμε… να σε κρατήσουμε για πάντα στη μνήμη μας…

Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε φίλε...