Οι Ανεμώνες του Κάβο Γκρέκο

Οι τελευταίες ανεμώνες στο Κάβο Γκρέκο, γεννημένες με τα χάδια του πατέρα Ήλιου και την τροφή της μάνας γης… περιφρονώντας τον χειμωνιάτικο αγέρα και τη παγωνιά… φεύγουν μαζί με τα κρύα του Φλεβάρη. Αγέρωχα κι’ αυθάδικα αγριολούλουδα, έρχονται και χρωματίζουν το καταπράσινο δάσος του Κάβο Γκρέκο με μωβ, ροζ και λευκές πινελιές!!! Στον άνεμο μόνες τους Φλεβάρη ανεμώνες… κραυγάζουν τις πρώτες της Άνοιξης πινελιές..

Αυθάδικες, πανέμορφες να ορθώνονται αγέρωχα αψηφώντας τον χιονιά… ορθάνοικτες πάντα, να δώσουν χρώμα στον έρωτα και την αγάπη… αφού η ψυχή φροντίζει ότι είναι ανοικτό…

Από τα αστείρευτα δάκρυα της ερωτοχτυπημένης Αφροδίτης, για τον νεκρό αγαπημένο της Άδωνη, ξεφύτρωσαν οι πρώτες ανεμώνες. Από το χυμένο αίμα του σκοτωμένου Άδωνη πρόβαλε για πρώτη φορά η κόκκινη ανεμώνη. Πανέμορφο λουλούδι, που προορίζεται να ζήσει όσο έζησε και ο Άδωνης, πληγωμένος από τον ζηλόφθονο, παρατημένο Άρη μεταμορφωμένο σε άγριο κάπρο. Έτσι η ανεμώνη, αιώνιο σύμβολο της απλότητας θεωρείται και σύμβολο, του εφήμερου, του κάλλους που δεν διαρκεί, του εύθραυστου, της απλότητας, αλλά και της μοναξιάς. («μόνη σαν την ανεμώνη»). 

Ανθίζει μέσα στο καταχείμωνο, όταν τα άλλα αγριολούλουδα βρίσκονται ακόμη σε χειμέρια νάρκη μαζί με τους δυνατούς ανέμους γι αυτό οι Έλληνες την ονόμασαν ανεμώνη. Τα άνθη της, με μια μοναδική ποικιλία χρωμάτων, ξεχωρίζουν για την ομορφιά και το μέγεθος τους ανάμεσα στις πέτρες, με ελάχιστο χώμα, να ορθώνονται αγέρωχα αψηφώντας το χιονιά.

Σ’ αυτή τη γη της ασύγκριτης ομορφιάς… βρήκα το κουράγιο να παραμερίσω όλη τη λησμονιά της ψυχής μου και ν’ ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη… Στα ίδια μονοπάτια που περπάτησε και η Κύπρια θεά, αναζητώντας τον εφήμερο ερωτά της…

Β. Γεωργαλλάς, 2/3/13