Μάνα γη και ουρανέ που μας σκεπάζεις…

Ο άνθρωπος άρχοντας της γης, φθαρτός και αμήχανος, μέσα σε μια κτίση γεμάτη θαύματα…
Ο άνθρωπος δυνάμει τέλειος, υπεύθυνος για τον επίγειο παράδεισό του κι άλλο τόσο για την κόλαση…
Ο άνθρωπος παραδομένος παράφορα στην αλήθεια και το ψέμα του… στην αλαζονεία και τη ματαιοδοξία του…

Ποιο ανθρώπινο χέρι νομίζει ότι είναι θεϊκό;

«Τότε είπε και γεννήθηκε η θάλασσα...Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς», μας λέει ο Οδυσσέας Ελύτης. Φαίνεται ότι οι θεοί επέδειξαν, περισσή επιμέλεια και υπομονή όταν φιλοτεχνούσαν αυτόν τον τόπο. Και αναγκάσθηκαν να κάνουν πολλές δοκιμές, κι ας ήταν θεοί, για να συνταιριάξουν τόσο καλά στεριά, βράχους και θάλασσα. Αυτός είναι ο τόπος μας...

Μάνα γη και ουρανέ που μας σκεπάζεις… κάνε κουράγιο και κράτα…

Β. Γιωργαλλάς

6/3/2014